konie
[quote52]bo się boją! gdzie mają uciekać, skoro są w boksie? to jest oznaka strachu, a nie złośliwości.[/quote52]
Konkretnie miałam na myśli 'konie trudne', czyli takie, z którymi ciężko jest współpracować, nawet podczas podawania im pokarmu.
A myślisz, że kiedy zwierzę jest groźne? Kiedy się boi! Tak jest nie tylko z końmi
Nie wyobrażam sobie sytuacji, że spotykam w lesie konia i zawracam. To nawet dosyć śmieszne
bo bym na normalny spacerek nie mogła pójść. 
Konie z naszej stadniny oswojone są z psami i moja Lena boi się tak samo jak ten koń(a nawet bardziej, bo on jest potężniejszy). Dlatego łapię ją i przeczekuję. Ten koń nie jest w odległości paru metrów ode mnie, ale parenastu. No, czasami bliżej.
Zresztą, nigdy nie będę schodzić koniom z drogi, bo naprawdę bym nie mogła normalnego spacerku zaliczyć. Nawet idąc po ulicy spotykam konie, a czy to jest miejsce dla nich?
Wtedy niech one spływają, a nie... jeszcze zostawiają po sobie ślady.
Ale to już jest z kolei bezczelne, bo konie powinny nosić te swoje worki na odchody, gdy idą na wycieczką po osiedlu.
Bo później idziesz i musisz omijać to co po sobie zostawiają.
Raz już nawet doszło do przesady, więc złożyliśmy skargę(i my i sąsiedzi) na jeźdców, dzięki czemu sytuacja się trochę poprawiła i nie ma już tylu koni na drodze
[quote52]ale nigdy nie mamy pewności. lepiej np. krzyknąć i spytać, czy można przejść obok, a gdy nie można, to poprosić o ominięcie lub ominąć samemu.[/quote52]
Już mi sie wydaje, że taki krzyk może bardziej wystraszyć niz zwykłe przeczekanie.
Ma się w tym doświaczenie wieloletnie
Jak dotąd, nikt nigdy nie ucierpiał, a jeździec tylko się uśmiecha gdy widzi, że ktoś go przepuszcza.
Jak się natomiast czasem zdarzy taki, co zacznie mordę drzeć, za przeproszeniem, to i ja drę, a co mi .
Konkretnie miałam na myśli 'konie trudne', czyli takie, z którymi ciężko jest współpracować, nawet podczas podawania im pokarmu.
A myślisz, że kiedy zwierzę jest groźne? Kiedy się boi! Tak jest nie tylko z końmi
Nie wyobrażam sobie sytuacji, że spotykam w lesie konia i zawracam. To nawet dosyć śmieszne
Konie z naszej stadniny oswojone są z psami i moja Lena boi się tak samo jak ten koń(a nawet bardziej, bo on jest potężniejszy). Dlatego łapię ją i przeczekuję. Ten koń nie jest w odległości paru metrów ode mnie, ale parenastu. No, czasami bliżej.
Zresztą, nigdy nie będę schodzić koniom z drogi, bo naprawdę bym nie mogła normalnego spacerku zaliczyć. Nawet idąc po ulicy spotykam konie, a czy to jest miejsce dla nich?
Ale to już jest z kolei bezczelne, bo konie powinny nosić te swoje worki na odchody, gdy idą na wycieczką po osiedlu.
Bo później idziesz i musisz omijać to co po sobie zostawiają.
Raz już nawet doszło do przesady, więc złożyliśmy skargę(i my i sąsiedzi) na jeźdców, dzięki czemu sytuacja się trochę poprawiła i nie ma już tylu koni na drodze
[quote52]ale nigdy nie mamy pewności. lepiej np. krzyknąć i spytać, czy można przejść obok, a gdy nie można, to poprosić o ominięcie lub ominąć samemu.[/quote52]
Już mi sie wydaje, że taki krzyk może bardziej wystraszyć niz zwykłe przeczekanie.
Ma się w tym doświaczenie wieloletnie
Jak się natomiast czasem zdarzy taki, co zacznie mordę drzeć, za przeproszeniem, to i ja drę, a co mi .
[quote7b="Kasia
)"]Konkretnie miałam na myśli 'konie trudne', czyli takie, z którymi ciężko jest współpracować, nawet podczas podawania im pokarmu.[/quote7b]
takie konie raczej też nic nie robią bez powodu...
my mamy taką 'niedotykalską' w stajni, zraziłam się do niej, bo kiedyś chciała mnie ugryźć. ale po jakimś czasie postanowiłam zobaczyć, jak to z nią jest - wystarczyło, że nie pchałam jej się pod boks głaskać tylko spokooojnie i powoli podchodziłam, dawałam przysmaki. teraz mogę do niej podejść, wyprzytulać, a ona jeszcze mnie obślini
a wystarczyło, że zobaczyłam jej wzrok, gdy konie dostawały np. cukierki, a ona nie... nigdy nie zapomnę wyrazu jej pyska. uszy postawione, oczy wielkie, błyszczące, mokre, pełne żałości, mało jej nie wychodziły z orbit tak się patrzyła, jak inne konie jedzą... aż się płakać chciało, to zaczęłam jej dawać. od tej pory nie spróbowała mnie ugryźć, nic. nie taki diabeł straszny... 
takie konie raczej też nic nie robią bez powodu...
my mamy taką 'niedotykalską' w stajni, zraziłam się do niej, bo kiedyś chciała mnie ugryźć. ale po jakimś czasie postanowiłam zobaczyć, jak to z nią jest - wystarczyło, że nie pchałam jej się pod boks głaskać tylko spokooojnie i powoli podchodziłam, dawałam przysmaki. teraz mogę do niej podejść, wyprzytulać, a ona jeszcze mnie obślini