[bdf]Kasia G[/bdf]
[quotedf="Kasia G"]To masz wysoką samoswiadomość, bo ja nie wiem, co najwyżej czuję co odpowiada mojej osobowości. Ale nie wiem zupełnie czemu nie podobaja mi się rówżowe krawaty

A serio - myślę, ze to dlaczego wielu młodych chłopców zostało tancerzami można wyczytac z ich opowieści: byli dziećmi zywymi, lubili sie ruszac do muzyki (predyspozycje) a akurat ktos z ich otoczenia usłyszał, przeczytał o szkole baletowej kiedy byli w odpowiednim wieku i jak już tam poszli, to 'wsiąkli'. Bo ta szkoła wciąga. Myslę, zę teraz (dziś) chłopców do szkół baletowych m.in. idzie mniej, bo jest szersza oferta dla dzieci chcących się ruszać - jest wiećej róznych zajęć prywatnych, sportowych i innych, podczas których dzieci mogą się wyżyć... To jedna z moich teorii na ten temat.
PS. Czekamy na wypowiedzi forumowych panów!!!! Moze nie mamy absolutnie racji?[/quotedf]
Moim zdaniem wciąż za małą

Ale nawiązując trochę do tematu. Mam np. świadomość, dlaczego lubię tańczyć w technice klasycznej [size=9df][nie wiem, czy w moim przypadku nie jest to za duże słowo, ale mniejsza o to

]. [/sizedf]Zacznę trochę od tyłu i na około: każdy z nas w różnych sytuacjach przyjmuje różne role, chce się pokazać z jak najlepszej (jego zdaniem) strony - Gombrowicz to ładnie określił 'gębą'. Jest to wynik zarówno naszego pojęcia o tym, czego od nas oczekują z zewnątrz (presja społeczna), jak i naszych własnych przekonań (np. sumienie, moralność, i wieeele, wiele innych).
Będąc na lekcji, ćwicząc np. adagio czy jakąś wariację, wysyłam konkretną informację związaną z np. chęcią przekazania siebie jako osoby delikatnej, itd (przykład, bo to imho trochę bardziej złożone). Bywa - w zależności od jakiegoś momentu w życiu - że klasykę źle mi się ćwiczy, źle się czuję w tej technice, ponieważ np. szukam ruchu dynamicznego, rozluźnionego, co też jest związane z moim poczuciem wewnętrznym, podkreślenia czy poszukiwania konkretnych cech osobowości, itd.
To oczywiście piszę czysto orientacyjnie i powierzchownie, bo sam mechanizm jest oczywiście nieco bardziej skomplikowany, ale dotyczy tego samego, dlaczego niektórzy z nas wolą mieć np. w otoczeniu 'kontrolowany bałagan', inni perfekcyjny porządek - przecież to również odbicie naszej osobowości (no, jakiejś jej cechy, ale ziarnko do ziarnka i zbierze się miarka

). Ale do czego zmierzam.
Zakładam (może błędnie), że tańcząc daną technikę, zgodnie z jej właściwą jakością ruchu, stanowi się jednocześnie pewien 'typ', charakterystyczny właśnie dla tego stylu. Np. baletnica w romantycznej paczce nie będzie miała jakości ruchu charakterystycznej dla tancerki teatru tańca z pogranicza performancu.
Dzisiaj sam balet w spojrzeniu ogółu społeczeństwa raczej nie jest zbyt doceniany. A już kiedy średni mieszkaniec Polski myśli o mężczyźnie w balecie, dostaje dreszy. Świadczy to o tym, że cechy, jakie są kojarzone z baletem, nie są obecnie cechami popularnymi w naszej kulturze (a inaczej było np. w romantyzmie).
Coś jednak sprawia, że jednak niektórzy jednak interesują się baletem. I coś sprawia również, że tym baletem interesują się również mężczyźni. Co to jest takiego?

A może moje założenia o kobietach zainteresowanych baletem z powodu zgodności z pewnymi wzorami kobiecości, to mężczyźni już tak nie mogą, są błędne? Może mężczyźni również z tego względu interesują się baletem? Tzn idetyfikacja z cechami baletu, które wśród ogólu społeczeństwa uważane są za 'niemęskie', a świadczy to o jakimś przeworcie, gdzie mężczyzna chce "zacząć czuć", pokazać swoje prawo do posiadania emocji, również delikatności, itd?? Sądzę, że w takiej formie można to rozpatrywać tylko dzisiaj, bo np. kilkadziesiąt lat temu, z powodu innej popularności i podejścia do baletu łatwiej było powiedzieć "chcę zostać tancerzem" i wręcz oczywiste było, że ma się na myśli tancerza baletowego.
Czy mężczyźni w balecie znajdują zaspokojenie tych samych potrzeb, co kobiety?
Czy innych, na które kobiety z kolei nie zwracają uwagi?
[size=9df]
Tak się zastanawiam, czy to co piszę jest w ogóle zrozumiałe, bo swoje teorie tworzę na bieżąco, i może być trochę chaotycznie 8) [/sizedf]
Z kolei to, o wysłaniu ruchliwego dziecka do baletówki - tak, coś w tym na pewno jest. To podobnie jak na zasadzie powiedzenia dziecku, że ma predyspozycje do danej dziedziny.
Ale mnie to nadal nie odpowiada na pytania, co sprawia, że taki chłopiec zaczyna lubić balet, oprócz tego że go chwalą (co również może być powodem: "chwalą mnie to, to znaczy że to dla mnie, więc zaczynam to lubić, to moje miejsce") lub nawet samo zapisanie dziecka do szkoły - nawet jeśli nie lubi baletu, a codziennie go ćwiczy, i jest to b. męczące, to zgodnie z t. dysonansu poznawczego zacząłby lubić
[bdf]Dario[/bdf]
Dziękuje za post, odpowiedź niemalże 'z pierwszej ręki'

Mnie osobiście przypomina m.in. jak ważne jest wychowanie i dostarczanie odpowiednich bodźców. Ciekawa jestem, co by było, gdybyście żyli w miejscu, gdzie nie ma teatru operowego, syn by nigdy nie widział baletu, a Ty sama nie byłabyś zainteresowana tą dziedziną sztuki. Zamiast tego - pierwsza wersja - zabierałabyś go np. na mecze piłki nożnej. Wersja druga - nie zabierała go nigdzie specjalnie, tylko tak jak wszystkie inne dzieci. Ale tego nie ma jak sprawdzić

Ciekawa jestem również, co go tak zafascynowało w owych podziwianych na scenie tancerzach, że potem próbował powtórzyć w domu - wyczyn, a może coś jeszcze?
[bdf]Nefretete[/bdf]
[quotedf]Joanno - ja nie twierdzę, że nie potrafię powiedzieć, który typ tańca mi bardziej odpowiada. Oczywiście, że potrafię, ale nie umiem tego wytłumaczyć. Np tego dlaczego wole tarzać się po ziemi zamiast stać przy drążku. Potrafię wskazać też wszystkie korzyści płynące dla mnie z róznych rodzajów ruchu. Jeden daje mi płynność, drugi koordynację, trzeci panowanie nad ciałem, a przy jeszcze innym mogę spozytkowac energię. Ale to jest jakby wtórny efekt. Najpierw muszę poczuć potrzebę (a ta chyba pochodzi z wnętrza), żeby czegoś spróbować, a potem moge dopiero to ocenić. No ewentualnie może mnie ktoś do czegoś namówić. [/quotedf]
Jak zauważyłaś, są to elementy wtórne (koordynacja, płynność itd.) - coś, co się wypracowywuje danym ćwiczeniem. Mnie chodziło o coś innego. O świadomość wyboru danego rodzaju ruchu (wiadomo, najpierw trzeba go spróbować, żeby stwierdzić jak się z nim czujemy), bo zgadza się np. z własną estetyką ciała, obrazem siebie w ciele, obrazem siebie w ogóle, itd. Na poziomie czysto fizycznym: dany ruch jest dla nas po prostu 'wygodny' (do tego dochodzi zagadnienie tzw. 'kalk' w ciele, automatyzmów, 'blokad' - co ciekawe na naszych automatyzmach dużo wychodzi o nas samych, moim zdaniem one są b. związane z kulturą, z naszym wyobrażeniem o niej, jak my się w niej odnajdujemy, i jak ją przetwarzamy; zupełnie inaczej niż to jest w tzw. [idf]ruchu autentycznym[/idf], ang. [idf]authentic movement[/idf], gdzie geneza ruchu jest poza świadomością).
[quotedf]Zazwyczaj wlasnie wyglada to tak, ze ktos ma predyspozycje i tylko dzieki komus kto to zauwazy i podpowie taka osoba moze trafic do baletu. No bo przecież jesli rodzice zobaczą, ze syn lubi sie ruszac i jest wyjątkowo aktywny, to predzej zapisza go na karate niz do szkoły baletowej. Zwlaszcza ze balet w naszym kraju nie jest popularny i pewnie u wiekszosci spoleczenstwa kompletnie poza swiadomością.
Tak samo jest w przypadku już nieco starszych dzieciaków - taki nastoletni chłopak, kiedy poczuję, ze lubi sie ruszać w takt muzyki, to predzej skrzyknie się w kolegami z osiedla i zaczną ćwiczyć obroty na głowie, a nie pojdzie na zajecia z klasyki.
Myslę, ze schemat jest taki - rodzimy sie z pewnymi predyspozycjami, talentami, które przekładają się na nasze upodobania (choc nie zawsze). I jesli ktos nas własciwie pokieruje, mamy szanse to rozwinąć. Często więc decyduje przypadek.
Chyba podobnie jest z muzykami. Jesli ktoś zauważy, że dziecko ma dobry słuch, a na dodatek smukłe, długie palce, to wysyła je do klasy fortepianu. [/quotedf]
Tutaj się całkowicie zgodzę.
Jak jednak sama zauważyłaś, skoro taki nastoletni chłopak prędzej się skrzyknie z kuplami spod klatki, to skąd bierze się nagłe zainteresowanie właśnie u nastoletnich chłopak właśnie baletem? Bo tak się zdarza, rzadko bo rzadko, ale jednak.
Podobnie w wieku dorosłym. Bywa, że ktoś zupełnie nie związany z tańcem czy sztuką w ogóle stwierdza nagle, że interesuje go balet. Nie wierzę, że po po prostu budzi się pewnego dnia i mówi "dzisiaj dla odmiany szukam zajęć baletowych". Pewne potrzeby estetyczne czy inne raczej rozwijają się w człowieku trochę dłużej, niż przez jedną noc, tak mi się przynajmniej wydaje.