John Neumeier
: czw mar 16, 2006 7:20 pm
[b:ff7a9c2af8][color=olive:ff7a9c2af8]John Neumeier[/color:ff7a9c2af8][/b:ff7a9c2af8] (czyt. nojmajer)
[URL=http://img471.imageshack.us/my.php?image=neumeier5wt.jpg][img:ff7a9c2af8]http://img471.imageshack.us/img471/7055/neumeier5wt.th.jpg[/img:ff7a9c2af8][/URL]
[size=9:ff7a9c2af8]Foto: Hamburg Ballett[/size:ff7a9c2af8]
ur. 24.02.1942 w Milwaukee w Stanach Zjednoczonych, syn emigrantów europjeskich (matka - Polka, ojciec - Niemiec).
Tancerz, choreograf, dyrektor zespołów baletowych.
Naukę tańca rozpoczął w [b:ff7a9c2af8]Stone Camryn School of Ballet [/b:ff7a9c2af8]w Chicago, studia kontynuował na wydziale teatru Uniwersytetu Marquette. Jako tancerz i choreograf zadebiutował w zespole Sybil Shearer w 1960 r, pierwsze choreografie to: [i:ff7a9c2af8]Nikczemność niebios, Ludus conventriae[/i:ff7a9c2af8].
Kolejnym etapem nauki była [b:ff7a9c2af8]Królewska Szkoła Baletowa[/b:ff7a9c2af8] w Londynie, gdzie Neumeier poznał swego mistrza i mentora, wybitnego choreografa [b:ff7a9c2af8]Johna Cranko[/b:ff7a9c2af8], z którym wyjechał do Stuttgartu i został członkiem jego zespołu [b:ff7a9c2af8]Stuttgart Ballett[/b:ff7a9c2af8] w latach 1963-69. W tym samym okresie powstają kolejne choreografie: [i:ff7a9c2af8]Aria da Capo, Haiku[/i:ff7a9c2af8], stworzone początkowo dla Noverre Society, eksperymentalnej grupy młodych choreografów, później włączone do repertuaru Stuttgart Ballett. W latach 1969-73 John Neumeier pracował jako choreograf i dyrektor baletu w [b:ff7a9c2af8]Operze we Frankfurcie[/b:ff7a9c2af8]. W 1973 dostał propozycję objęcia podobnych funkcji w [b:ff7a9c2af8]Operze w Hamburgu[/b:ff7a9c2af8], z którą pracuje do dzisiaj.
[u:ff7a9c2af8]Z inicjatywy Neumeiera powstała szkoła baletowa przy Operze Hamburskiej, coroczny festiwal baletowy, którego zwieńczeniem jest Gala Niżyńskiego, a także regularne warsztaty dla publiczności[/u:ff7a9c2af8], pomagające lepiej zrozumieć sztukę tańca oraz pracę tancerzy i choreografów.
Twórczość Johna Neumeiera obejmuje [u:ff7a9c2af8]ponad sto prac choreograficznych[/u:ff7a9c2af8], z których większość to [u:ff7a9c2af8]duże narracyjne balety[/u:ff7a9c2af8]. Neumeier podobnie jak Roland Petit, John Cranko czy Kenneth MacMillan, pragnie opowiadać historie za pomocą tańca.
Źródłem inspiracji jest najczęściej literatura, utwory pisarzy takich jak: Dumas, Williams, Ibsen, Czechow, Mann, czego przykładem są balety : [i:ff7a9c2af8]Dama kameliowa[/i:ff7a9c2af8] 1978, [i:ff7a9c2af8]Tramwaj zwany pożądaniem [/i:ff7a9c2af8]1983, [i:ff7a9c2af8]Peer Gynt [/i:ff7a9c2af8]1989, [i:ff7a9c2af8]Mewa[/i:ff7a9c2af8] 2002, [i:ff7a9c2af8]Śmierć w Wenecji[/i:ff7a9c2af8] 2003. Jednak najbardziej uprzywilejowane miejsce wśród literackich inspiracji zajmują dzieła Szekspira: [i:ff7a9c2af8]Romeo i Julia[/i:ff7a9c2af8] 1971, [i:ff7a9c2af8]Hamletowskie skojarzenia[/i:ff7a9c2af8] 1976, [i:ff7a9c2af8]Sen nocy letniej [/i:ff7a9c2af8]1980, [i:ff7a9c2af8]Ottello[/i:ff7a9c2af8] 1985, [i:ff7a9c2af8]Mozart i tematy z Jak wam się podoba[/i:ff7a9c2af8] 1985, [i:ff7a9c2af8]Szekspirowscy kochankowie [/i:ff7a9c2af8]1985. Podobnie jak mistrz ze Stratfordu, Neumeier chętnie [i:ff7a9c2af8]wykorzystuje formułę „teatru w teatrze”, a właściwie „baletu w balecie”[/i:ff7a9c2af8], co jak twierdzi choreograf pozwala uzyskać dodatkowy wymiar prezentowanych historii i umożliwia ich odczytanie na wielu poziomach.
Jedną z wielkich fascynacji Johna Neumeiera jest postać Wacława Niżyńskiego. Neumeier jest posiadaczem największej na świecie kolekcji pamiątek po sławnym tancerzu i choreografie, przez wiele lat przygotowywał się do stworzenia o nim spektaklu. Pierwszą próbą był jednoaktowy balet [i:ff7a9c2af8]Vaslaw[/i:ff7a9c2af8] z 1979, następnie w 2000 roku powstał balet [i:ff7a9c2af8]Niżyński[/i:ff7a9c2af8] – spektakularne widowisko, w którym Neumeier zawarł całą swą wiedzę i pasję.
Podobnie jak wielu współczesnych choreografów, Neumeier zrealizował własne [u:ff7a9c2af8]autorskie wersje klasycznych baletów[/u:ff7a9c2af8]: [i:ff7a9c2af8]Dziadek do orzechów [/i:ff7a9c2af8]1971, [i:ff7a9c2af8]Iluzje jako Jezioro łabędzie [/i:ff7a9c2af8]1976, [i:ff7a9c2af8]Śpiąca królewna [/i:ff7a9c2af8]1978, [i:ff7a9c2af8]Sylvia[/i:ff7a9c2af8] 1997, [i:ff7a9c2af8]Giselle[/i:ff7a9c2af8] 2000. Dokonując bardzo ciekawych reinterpretacji klasyki, choreograf zręcznie balansuje między tradycją, a nowatorstwem.
W twórczości Neumeiera oprócz typowo narracyjnych przedstawień pojawiają się [u:ff7a9c2af8]również tzw. balety abstrakcyjne[/u:ff7a9c2af8], są to zarówno duże „baletowe freski”, jak np. utwory do muzyki symfonicznej Gustawa Mahlera, a także do muzyki sakralnej Bacha i Mozarta: [i:ff7a9c2af8]Pasja św. Mateusza [/i:ff7a9c2af8]1980, [i:ff7a9c2af8]Magnificat[/i:ff7a9c2af8] 1987, [i:ff7a9c2af8]Requiem[/i:ff7a9c2af8] 1991, oraz mniejsze formy np. [i:ff7a9c2af8]Sceny z dzieciństwa [/i:ff7a9c2af8]1974, [i:ff7a9c2af8]Wiosna i Jesień [/i:ff7a9c2af8]1991. Na uwagę zasługują balety, które nie mieszczą się w dotychczas opisanych kategoriach jak np. [i:ff7a9c2af8]Saga króla Artura [/i:ff7a9c2af8]1992 i bardzo znana wersja baletu [i:ff7a9c2af8]Legenda o Józefie [/i:ff7a9c2af8]1977.
Choreografie Johna Neumeiera znajduje się w repertuarze wielu teatrów operowych w Europie i na świecie min. w Operze Paryskiej, Narodowym Balecie Fińskim, Operze Wiedeńskiej, Królewskim Balecie Szwedzkim, National Ballet of Canada.
Pełna lista baletów na stronie:
www.hamburgballett.de/e/opus.htm
[URL=http://img471.imageshack.us/my.php?image=neumeier5wt.jpg][img:ff7a9c2af8]http://img471.imageshack.us/img471/7055/neumeier5wt.th.jpg[/img:ff7a9c2af8][/URL]
[size=9:ff7a9c2af8]Foto: Hamburg Ballett[/size:ff7a9c2af8]
ur. 24.02.1942 w Milwaukee w Stanach Zjednoczonych, syn emigrantów europjeskich (matka - Polka, ojciec - Niemiec).
Tancerz, choreograf, dyrektor zespołów baletowych.
Naukę tańca rozpoczął w [b:ff7a9c2af8]Stone Camryn School of Ballet [/b:ff7a9c2af8]w Chicago, studia kontynuował na wydziale teatru Uniwersytetu Marquette. Jako tancerz i choreograf zadebiutował w zespole Sybil Shearer w 1960 r, pierwsze choreografie to: [i:ff7a9c2af8]Nikczemność niebios, Ludus conventriae[/i:ff7a9c2af8].
Kolejnym etapem nauki była [b:ff7a9c2af8]Królewska Szkoła Baletowa[/b:ff7a9c2af8] w Londynie, gdzie Neumeier poznał swego mistrza i mentora, wybitnego choreografa [b:ff7a9c2af8]Johna Cranko[/b:ff7a9c2af8], z którym wyjechał do Stuttgartu i został członkiem jego zespołu [b:ff7a9c2af8]Stuttgart Ballett[/b:ff7a9c2af8] w latach 1963-69. W tym samym okresie powstają kolejne choreografie: [i:ff7a9c2af8]Aria da Capo, Haiku[/i:ff7a9c2af8], stworzone początkowo dla Noverre Society, eksperymentalnej grupy młodych choreografów, później włączone do repertuaru Stuttgart Ballett. W latach 1969-73 John Neumeier pracował jako choreograf i dyrektor baletu w [b:ff7a9c2af8]Operze we Frankfurcie[/b:ff7a9c2af8]. W 1973 dostał propozycję objęcia podobnych funkcji w [b:ff7a9c2af8]Operze w Hamburgu[/b:ff7a9c2af8], z którą pracuje do dzisiaj.
[u:ff7a9c2af8]Z inicjatywy Neumeiera powstała szkoła baletowa przy Operze Hamburskiej, coroczny festiwal baletowy, którego zwieńczeniem jest Gala Niżyńskiego, a także regularne warsztaty dla publiczności[/u:ff7a9c2af8], pomagające lepiej zrozumieć sztukę tańca oraz pracę tancerzy i choreografów.
Twórczość Johna Neumeiera obejmuje [u:ff7a9c2af8]ponad sto prac choreograficznych[/u:ff7a9c2af8], z których większość to [u:ff7a9c2af8]duże narracyjne balety[/u:ff7a9c2af8]. Neumeier podobnie jak Roland Petit, John Cranko czy Kenneth MacMillan, pragnie opowiadać historie za pomocą tańca.
Źródłem inspiracji jest najczęściej literatura, utwory pisarzy takich jak: Dumas, Williams, Ibsen, Czechow, Mann, czego przykładem są balety : [i:ff7a9c2af8]Dama kameliowa[/i:ff7a9c2af8] 1978, [i:ff7a9c2af8]Tramwaj zwany pożądaniem [/i:ff7a9c2af8]1983, [i:ff7a9c2af8]Peer Gynt [/i:ff7a9c2af8]1989, [i:ff7a9c2af8]Mewa[/i:ff7a9c2af8] 2002, [i:ff7a9c2af8]Śmierć w Wenecji[/i:ff7a9c2af8] 2003. Jednak najbardziej uprzywilejowane miejsce wśród literackich inspiracji zajmują dzieła Szekspira: [i:ff7a9c2af8]Romeo i Julia[/i:ff7a9c2af8] 1971, [i:ff7a9c2af8]Hamletowskie skojarzenia[/i:ff7a9c2af8] 1976, [i:ff7a9c2af8]Sen nocy letniej [/i:ff7a9c2af8]1980, [i:ff7a9c2af8]Ottello[/i:ff7a9c2af8] 1985, [i:ff7a9c2af8]Mozart i tematy z Jak wam się podoba[/i:ff7a9c2af8] 1985, [i:ff7a9c2af8]Szekspirowscy kochankowie [/i:ff7a9c2af8]1985. Podobnie jak mistrz ze Stratfordu, Neumeier chętnie [i:ff7a9c2af8]wykorzystuje formułę „teatru w teatrze”, a właściwie „baletu w balecie”[/i:ff7a9c2af8], co jak twierdzi choreograf pozwala uzyskać dodatkowy wymiar prezentowanych historii i umożliwia ich odczytanie na wielu poziomach.
Jedną z wielkich fascynacji Johna Neumeiera jest postać Wacława Niżyńskiego. Neumeier jest posiadaczem największej na świecie kolekcji pamiątek po sławnym tancerzu i choreografie, przez wiele lat przygotowywał się do stworzenia o nim spektaklu. Pierwszą próbą był jednoaktowy balet [i:ff7a9c2af8]Vaslaw[/i:ff7a9c2af8] z 1979, następnie w 2000 roku powstał balet [i:ff7a9c2af8]Niżyński[/i:ff7a9c2af8] – spektakularne widowisko, w którym Neumeier zawarł całą swą wiedzę i pasję.
Podobnie jak wielu współczesnych choreografów, Neumeier zrealizował własne [u:ff7a9c2af8]autorskie wersje klasycznych baletów[/u:ff7a9c2af8]: [i:ff7a9c2af8]Dziadek do orzechów [/i:ff7a9c2af8]1971, [i:ff7a9c2af8]Iluzje jako Jezioro łabędzie [/i:ff7a9c2af8]1976, [i:ff7a9c2af8]Śpiąca królewna [/i:ff7a9c2af8]1978, [i:ff7a9c2af8]Sylvia[/i:ff7a9c2af8] 1997, [i:ff7a9c2af8]Giselle[/i:ff7a9c2af8] 2000. Dokonując bardzo ciekawych reinterpretacji klasyki, choreograf zręcznie balansuje między tradycją, a nowatorstwem.
W twórczości Neumeiera oprócz typowo narracyjnych przedstawień pojawiają się [u:ff7a9c2af8]również tzw. balety abstrakcyjne[/u:ff7a9c2af8], są to zarówno duże „baletowe freski”, jak np. utwory do muzyki symfonicznej Gustawa Mahlera, a także do muzyki sakralnej Bacha i Mozarta: [i:ff7a9c2af8]Pasja św. Mateusza [/i:ff7a9c2af8]1980, [i:ff7a9c2af8]Magnificat[/i:ff7a9c2af8] 1987, [i:ff7a9c2af8]Requiem[/i:ff7a9c2af8] 1991, oraz mniejsze formy np. [i:ff7a9c2af8]Sceny z dzieciństwa [/i:ff7a9c2af8]1974, [i:ff7a9c2af8]Wiosna i Jesień [/i:ff7a9c2af8]1991. Na uwagę zasługują balety, które nie mieszczą się w dotychczas opisanych kategoriach jak np. [i:ff7a9c2af8]Saga króla Artura [/i:ff7a9c2af8]1992 i bardzo znana wersja baletu [i:ff7a9c2af8]Legenda o Józefie [/i:ff7a9c2af8]1977.
Choreografie Johna Neumeiera znajduje się w repertuarze wielu teatrów operowych w Europie i na świecie min. w Operze Paryskiej, Narodowym Balecie Fińskim, Operze Wiedeńskiej, Królewskim Balecie Szwedzkim, National Ballet of Canada.
Pełna lista baletów na stronie:
www.hamburgballett.de/e/opus.htm