[bf8][color=olivef8]John Neumeier[/colorf8][/bf8] (czyt. nojmajer)
[URL=http://img471.imageshack.us/my.php?image=neumeier5wt.jpg][imgf8]http://img471.imageshack.us/img471/7055/neumeier5wt.th.jpg[/imgf8][/URL]
[size=9f8]Foto: Hamburg Ballett[/sizef8]
ur. 24.02.1942 w Milwaukee w Stanach Zjednoczonych, syn emigrantów europjeskich (matka - Polka, ojciec - Niemiec).
Tancerz, choreograf, dyrektor zespołów baletowych.
Naukę tańca rozpoczął w [bf8]Stone Camryn School of Ballet [/bf8]w Chicago, studia kontynuował na wydziale teatru Uniwersytetu Marquette. Jako tancerz i choreograf zadebiutował w zespole Sybil Shearer w 1960 r, pierwsze choreografie to: [if8]Nikczemność niebios, Ludus conventriae[/if8].
Kolejnym etapem nauki była [bf8]Królewska Szkoła Baletowa[/bf8] w Londynie, gdzie Neumeier poznał swego mistrza i mentora, wybitnego choreografa [bf8]Johna Cranko[/bf8], z którym wyjechał do Stuttgartu i został członkiem jego zespołu [bf8]Stuttgart Ballett[/bf8] w latach 1963-69. W tym samym okresie powstają kolejne choreografie: [if8]Aria da Capo, Haiku[/if8], stworzone początkowo dla Noverre Society, eksperymentalnej grupy młodych choreografów, później włączone do repertuaru Stuttgart Ballett. W latach 1969-73 John Neumeier pracował jako choreograf i dyrektor baletu w [bf8]Operze we Frankfurcie[/bf8]. W 1973 dostał propozycję objęcia podobnych funkcji w [bf8]Operze w Hamburgu[/bf8], z którą pracuje do dzisiaj.
[uf8]Z inicjatywy Neumeiera powstała szkoła baletowa przy Operze Hamburskiej, coroczny festiwal baletowy, którego zwieńczeniem jest Gala Niżyńskiego, a także regularne warsztaty dla publiczności[/uf8], pomagające lepiej zrozumieć sztukę tańca oraz pracę tancerzy i choreografów.
Twórczość Johna Neumeiera obejmuje [uf8]ponad sto prac choreograficznych[/uf8], z których większość to [uf8]duże narracyjne balety[/uf8]. Neumeier podobnie jak Roland Petit, John Cranko czy Kenneth MacMillan, pragnie opowiadać historie za pomocą tańca.
Źródłem inspiracji jest najczęściej literatura, utwory pisarzy takich jak: Dumas, Williams, Ibsen, Czechow, Mann, czego przykładem są balety : [if8]Dama kameliowa[/if8] 1978, [if8]Tramwaj zwany pożądaniem [/if8]1983, [if8]Peer Gynt [/if8]1989, [if8]Mewa[/if8] 2002, [if8]Śmierć w Wenecji[/if8] 2003. Jednak najbardziej uprzywilejowane miejsce wśród literackich inspiracji zajmują dzieła Szekspira: [if8]Romeo i Julia[/if8] 1971, [if8]Hamletowskie skojarzenia[/if8] 1976, [if8]Sen nocy letniej [/if8]1980, [if8]Ottello[/if8] 1985, [if8]Mozart i tematy z Jak wam się podoba[/if8] 1985, [if8]Szekspirowscy kochankowie [/if8]1985. Podobnie jak mistrz ze Stratfordu, Neumeier chętnie [if8]wykorzystuje formułę „teatru w teatrze”, a właściwie „baletu w balecie”[/if8], co jak twierdzi choreograf pozwala uzyskać dodatkowy wymiar prezentowanych historii i umożliwia ich odczytanie na wielu poziomach.
Jedną z wielkich fascynacji Johna Neumeiera jest postać Wacława Niżyńskiego. Neumeier jest posiadaczem największej na świecie kolekcji pamiątek po sławnym tancerzu i choreografie, przez wiele lat przygotowywał się do stworzenia o nim spektaklu. Pierwszą próbą był jednoaktowy balet [if8]Vaslaw[/if8] z 1979, następnie w 2000 roku powstał balet [if8]Niżyński[/if8] – spektakularne widowisko, w którym Neumeier zawarł całą swą wiedzę i pasję.
Podobnie jak wielu współczesnych choreografów, Neumeier zrealizował własne [uf8]autorskie wersje klasycznych baletów[/uf8]: [if8]Dziadek do orzechów [/if8]1971, [if8]Iluzje jako Jezioro łabędzie [/if8]1976, [if8]Śpiąca królewna [/if8]1978, [if8]Sylvia[/if8] 1997, [if8]Giselle[/if8] 2000. Dokonując bardzo ciekawych reinterpretacji klasyki, choreograf zręcznie balansuje między tradycją, a nowatorstwem.
W twórczości Neumeiera oprócz typowo narracyjnych przedstawień pojawiają się [uf8]również tzw. balety abstrakcyjne[/uf8], są to zarówno duże „baletowe freski”, jak np. utwory do muzyki symfonicznej Gustawa Mahlera, a także do muzyki sakralnej Bacha i Mozarta: [if8]Pasja św. Mateusza [/if8]1980, [if8]Magnificat[/if8] 1987, [if8]Requiem[/if8] 1991, oraz mniejsze formy np. [if8]Sceny z dzieciństwa [/if8]1974, [if8]Wiosna i Jesień [/if8]1991. Na uwagę zasługują balety, które nie mieszczą się w dotychczas opisanych kategoriach jak np. [if8]Saga króla Artura [/if8]1992 i bardzo znana wersja baletu [if8]Legenda o Józefie [/if8]1977.
Choreografie Johna Neumeiera znajduje się w repertuarze wielu teatrów operowych w Europie i na świecie min. w Operze Paryskiej, Narodowym Balecie Fińskim, Operze Wiedeńskiej, Królewskim Balecie Szwedzkim, National Ballet of Canada.
Pełna lista baletów na stronie:
www.hamburgballett.de/e/opus.htm
John Neumeier
-
forum.balet.pl
- Posty: 107
- Rejestracja: śr sty 25, 2006 8:05 am
[color=olive0a]Technika i styl :[/color0a]
podstawową techniką jaką wykorzystuje John Neumeier jest neoklasyka, ale jak sam twierdzi inspiracji szuka również w tradycji musicalu, folklorze, tańcu współczesnym. Choreografie Neumeiera charakteryzuje zarówno[u0a] liryzm jak i sensualizm, oraz niezwykle wnikliwe studium psychologiczne postaci[/u0a]. Efekt wielowymiarowości wzmacnia motyw „sobowtóra”, czy też symbolicznego alter ego, który sprawia że losy bohaterów odbijają się jak w lustrze, np. losy Manon i Marguerite w Damie kameliowej. Często podkreśla się, że typ aktorstwa prezentowany w baletach Neumeiera przypomina bardziej technikę filmową niż teatralną, ze względu na niuanse i naturalność. Sam choreograf wyznaje: Za pomocą tańca pragnę przede wszystkim pokazać różnice, napięcia i relacje jakie zachodzą między ludźmi.
[color=olive0a]Formuła przedstawienia:[/color0a]
Spektakle Neumeiera mają zazwyczaj bardzo złożoną strukturę, pełno w nich „cytatów” i różnych odniesień kulturowych. Choreograf wykorzystuje [u0a]różne techniki narracyjne np. retrospekcje, czy „strumień świadomości”. [/u0a]Przedstawienia są bardzo dopracowane plastycznie. Z jednej strony drobiazgowe rekonstrukcje prawdziwych wnętrz i kostiumów, aby jak najwierniej oddać klimat prezentowanej epoki np. w Niżyńskim czy balecie, Iluzje jako Jezioro łabędzie, z drugiej strony minimalistyczne, umowne i wyrafinowane inscenizacje np. w Sylvii, Mewie czy Requiem.
_________
Bibliografia
H.Koegler, The Concise Oxford Dictionary of Ballet
H.Koegler, Johna Neumeiera korzyści emigracji, (artykuł)
_________
Opracowanie całego hasła - [color=green0a]Joanna Bednarczyk[/color0a] (wykorzystywanie bez podania źródeł zabronione!)
podstawową techniką jaką wykorzystuje John Neumeier jest neoklasyka, ale jak sam twierdzi inspiracji szuka również w tradycji musicalu, folklorze, tańcu współczesnym. Choreografie Neumeiera charakteryzuje zarówno[u0a] liryzm jak i sensualizm, oraz niezwykle wnikliwe studium psychologiczne postaci[/u0a]. Efekt wielowymiarowości wzmacnia motyw „sobowtóra”, czy też symbolicznego alter ego, który sprawia że losy bohaterów odbijają się jak w lustrze, np. losy Manon i Marguerite w Damie kameliowej. Często podkreśla się, że typ aktorstwa prezentowany w baletach Neumeiera przypomina bardziej technikę filmową niż teatralną, ze względu na niuanse i naturalność. Sam choreograf wyznaje: Za pomocą tańca pragnę przede wszystkim pokazać różnice, napięcia i relacje jakie zachodzą między ludźmi.
[color=olive0a]Formuła przedstawienia:[/color0a]
Spektakle Neumeiera mają zazwyczaj bardzo złożoną strukturę, pełno w nich „cytatów” i różnych odniesień kulturowych. Choreograf wykorzystuje [u0a]różne techniki narracyjne np. retrospekcje, czy „strumień świadomości”. [/u0a]Przedstawienia są bardzo dopracowane plastycznie. Z jednej strony drobiazgowe rekonstrukcje prawdziwych wnętrz i kostiumów, aby jak najwierniej oddać klimat prezentowanej epoki np. w Niżyńskim czy balecie, Iluzje jako Jezioro łabędzie, z drugiej strony minimalistyczne, umowne i wyrafinowane inscenizacje np. w Sylvii, Mewie czy Requiem.
_________
Bibliografia
H.Koegler, The Concise Oxford Dictionary of Ballet
H.Koegler, Johna Neumeiera korzyści emigracji, (artykuł)
_________
Opracowanie całego hasła - [color=green0a]Joanna Bednarczyk[/color0a] (wykorzystywanie bez podania źródeł zabronione!)