qwertyuiop...
Hm... tu się pisze... tak?
Właśnie się zarejestrowałem i próbuję się włączyć w dyskusję o tańczących facetach.
Z moich doświadczeń wynika, że jesteśmy postrzegani bardzo różnie. Swój kontakt z baletem rozpocząłem z trzech powodów:
1) podobała mi się estetyka baletu klasycznego i chciałem tańczyć używając takiej techniki
2) Kręciło mnie, jak koleżanka robiła szpagat

3) Jej podobało się, gdy mężczyzna ćwiczy taniec klasyczny - jest gotowy pokonać różne uprzedzenia i rzetelnie pracować, a mnie zależało, żeby jej zaimponować.
Tancerkom raczej podobało się że chłopak ćwiczy, ale bywały wyjątki. Niektóre (znaczna mniejszość) rzeczywiście odbierały to jako niemęskie.
Dużo kontrowersji dotyczyło nie samego faktu tańczenia, a ubioru - kiedy ćwiczyłem w obcisłym trykocie albo występowałem w rajstopach. Ale i tu zdania są bardzo podzielone - choć większość dziewczyn (głównie tancerek) traktowała to zupełnie neutralnie, niektóre podchodziły z wielkimi emocjami. Jedne wyrażały opinie że mężczyzna tak ubrany podoba im się, inne wprost mówiły że męskie biodra w wyciętych wysoko majtkach i rajstopach są dla nich niemiłym widokiem.
Przez kolejne lata doszedłem do wniosku, że to w zasadzie nie chodzi o ubranie, a o to jak się stoi i rusza. Facet wyprostowany, z wciągniętym brzuchem, ustawionymi nogami, ramionami i kontrolujący swoje ciało przykuwa nim uwagę w sensie pozytywnym - obcisłe ubranie pozwala lepiej dostrzec jego pracę i atletyczną budowę.
W pracy w firmie, gdzie nie ma raczej tancerzy, koledzy odnoszą się do mojego tańca z szacunkiem, a nawet wręcz entuzjastycznie. Wypytują o szczegóły, wszyscy śmiejemy się ze stereotypów w stylu "wszyscy tancerze baletu to geje". Fakt że tańczę jest jednym z elementów budujących mój autorytet.