Jak pewna baaaardzo fajna pani profesor z OSB w Poznaniu która w odróżnieniu od pewnych innych osób
znalazła czas aby mi, laikowi nieco wyjaśnić o co z tym baletem chodzi poleciła Blasisa - to też najpierw byłem nieco sceptyczny, ale jak zacząłem czytać to coś się nagle zmieniło...
No cóz trudno mi tu tłumaczyć całą blisko 600-stronicową książkę ale fragmenty czemu nie....
*****
Oto prawie kompletny rodział VIII:
Na temat tancerzy stylu poważnego, demi-caractére i komicznego
Naturalną rzeczą jest to, że tancerz przywiązuje się do stylu poważnego czy heroicznych, o ile jest obdarzony symetrią kształtu i wysoką posturą – niezbędnymi cechami potrzebnymi do rozwoju tego stylu tańca. Takie osoby, które osiągnęły wzrost i kształt zbliżony do tych reprezentowanych przez rzeźby Apolla, Antinousa, albo Venus czy Diany, najbardziej nadają się do uprawiania stylu poważnego; ale nigdy nie będą odpowiedni do tańczenia w stylach demi-caractére i pastoralnym. Są zbyt majestatyczni. (Zob. rys.1, rycina XIV)
Wszyscy, którzy chcą się wyróżnić w tego rodzaju przedstawieniach muszą być szlachetni, eleganccy, o wyprostowanej sylwetce, wypełnionej godnością i gracją, ale bez cienia pozerstwa. Poważny jest najbardziej skomplikowanym stylem tańca, wymagającym uważnych studiów i nie mogącym być zwyczajnie ocenianym, ale tylko poprzez koneserów i ludzi o wyrafinowanym smaku. Osoby, które doznają w tym temacie rozwoju zasługują na ogromny aplauz. Prawidłowe wykonanie adagia jest nec plus ultra sztuki tańca, a ja patrzę na to jako kamień probierczy tancerza.
Jest naprawdę żałosnym jest, że najpiękniejszy styl tańca jest teraz tak bardzo zaniedbany. Czasem mógłbym powiedzieć wręcz o jego braku. Przyczyny tego smutnego zaniedbania są głównie związane z pomieszaniem stylów, które obecnie pokrywają sztukę tańca, zarówno w braku wytrwałości i chęci nauki u większości tancerzy, jak i w złym smaku wśród tych, którzy w większości uczęszczają do teatrów. Nasi mistrzowie, jak wcześniej zauważyłem byli doskonali w tym stylu, ale mieli niewielu naśladowców. (...)
Styl poważny nie mniej posiada swoiste zalety. Piękne pozy, majestatyczne ruchy, godne kroki itd. nadają tańcowi pewnego charakteru ważności, który, mając na uwadze naśladownictwo, asymiluje to w sposobie do sztuki rzeźbiarskiej. Starożytni byli bardzo przychylni temu rodzajowi rozrywki i uprawiali ją z wielkim powodzeniem. My, ludzie dzisiejsi gardzimy nią i zaniedbujemy, ponieważ jesteśmy daleko poniżej poziomu, jaki osiągnęli Grecy, a szczególnie Rzymianie. Ich sztuki mimiczne stanowiły pewną analogię do naszego stylu poważnego, co jest powodem do tego, abyśmy zadbali o niewielką liczbę tancerzy, którzy przywiązali się do tego typu przedstawień. Kiedyś w przyszłości być może pozwolą sobie na radości dotychczas nam nieznane.
Ostatnie zdanie dowodzi jak wielki jest rozkład pięknego, poważnego stylu w tańcu, od kiedy radość, jaką on obiecuje stała się nieznana współczesnej publiczności.
Tancerz stylu poważnego powinien być idealnie ukształtowany w nogach, mieć pięknie uformowane podbicie i być wyjątkowo giętkim i swobodnym w biodrach. Bez tych podstawowych przymiotów nie będzie cieszył się postępem w obranym stylu. W innych stylach tańca nie jest tak aż tak wymagane posiadanie wyżej wymienionych cech w tej samej obfitości. Precyzja i poprawność, których zawsze oczekujemy w widoku tancerza stylu heroicznego, nie są aż tak dokładne u tancerzy stylów demi-caractére i komicznego. Tancerz stylu heroicznego musi wyróżniać się w godnej prezentacji górnej części ciała, poprzez najbardziej zharmonizowane ruchy ramion oraz poprzez najlepsze dopracowanie wszystkich zasad sztuki mogących wpływać na jego/jej wykonanie.
Ten styl tańca składa się z najpiękniejszych „developments”, wszystkich „grand tems”, i najszlachetniejszych kroków. Wykonawca musi przyciągnąć uwagę widza eleganckim wyglądem, poprawnością póz, i gracją „attitudes” i arabesek. Najpiękniejsze piruety w 2 pozycji, w attitude lub na podbiciu, entrechats, i wszystkie inne „tems d’elevation” są potrzebne w stylu poważnym. Przez to wszystko postrzegamy, że występ tancerza stylu poważnego w naszych czasach jest dużo bardziej skomplikowane niż w czasach ubiegłych, i że taki artysta musi obecnie posiadać wielką liczbę zalet.
Tancerz stylu demi-caractére powinien być średniej postury, o smukłym i eleganckim kształcie. Osoby obdarzone proporcjami Merkurego Canovy, lub jegoż Heby, bardzo dobrze nadają się do tego urzekającego stylu tańca.
Demi-caractére jest mieszanką każdego stylu. Osoby poświęcające się temu stylowi mogą czynić użytek ze wszelkich tems i kroków, który ma do swojej dyspozycji sztuka tańca. Ich wykonanie jakkolwiek musi pozostać szlachetne i eleganckie, ich tems d’abandon wykonane z lekkim umiarem a pewna doza uprzejmej godności powinna przeplatać się w trakcie całego występu. Styl demi-caractére nie dopuszcza tych „grand tems” stylu poważnego. Tancerz stylu demi-caractére jest ukierunkowany głównie do wykonywania ról Merkurego, Parysa, Zefira, lub Fauna, i do reprezentowania eleganckiego i pełnego gracji stylu trubadura itp.
Styl komiczny i pastoralny musi być pracą osób o średniej posturze, zbudowanych krępo acz zawziętych. A jeśli tancerz razem z tymi prawie atletycznymi proporcjami posiada posturę trochę większą od normalnej, bardzo dobrze nadaje się aby wykonywać charakterystyczne kroki, które w większości przynależne są do stylu komicznego. Moim zdaniem ten właśnie styl składa się z naśladowania wszystkich tych naturalnych ruchów, które wyrażał taniec w każdej epoce i wśród wszystkich ludzi. Aby prawdziwie oddać obraz życia wiejskiego, tancerz w swoim wykonaniu musi powielać i uwidaczniać kroki, postawy, prosty sposób bycia a czasami nawet zabawne i ordynarne ruchy wieśniaka, który zainspirowany dźwiękiem jego drewnianych instrumentów i poruszony towarzystwem i żywotnością jego wesołej kompanii lub ukochanej pani, oddaje całą swoja duszę bez żadnych ograniczeń przyjemności tańca. Adept, który aspiruje do doskonałości w tym naśladowaniu powinien studiować naturę i dzieła najlepszych malarzy, którzy ożywili swoje płótna tymi interesującymi obrazami.
Wszyscy inni tancerze stylu komicznego mogą uczyć się charakterystycznych kroków, i czynić siebie wiernymi naśladowcami każdych rodzajów tańca, charakterystycznych dla różnych krajów, nadając im postawom i ruchom prawdziwie narodowy wymiar. Poprawność, którą musi posiadać tancerz demi-caractére nie jest tak rygorystycznie oczekiwana od tancerzy stylu komicznego i pastoralnego.
"
Carlo Blasis "Kodeks Terpsychory"
