Recenzja w „Dzienniku Łódzkim” bardzo życzliwa i raczej bezkrytyczna: http://www.dzienniklodzki.pl/artykul/1029287,recenzja-don-kichot-w-teatrze-wielkim-w-lodzi,id,t.html ale już komentarze do niej (poniżej tekstu) zgoła inne. A dziś czytam w papierowej „Angorze” felieton byłego dyr. łódzkiego TW, p. Pietrasa, który mnie zadziwia. Potwierdza brak „Snu” i chwali to, zamiast ganić chodzenie na łatwiznę. Jako wiodące role spektaklu opisuje „rozbudowane partie” Espady i Mercedes, a w nich: „rewelacyjnego” jakoby kierownika łódzkiego zespołu i „nieustępującą” mu „jego młodą żonę”. Skoro tak, to myślę sobie, że osobliwy to ukłon choreografa wobec szefostwa zespołu, ale
zdradziecki wobec libretta Mariusa Petipy. I pachnie mi to nieco zwykłym 
nepotyzmem. Dowiaduję się także, że ktoś był „świetny”, a ktoś inny nawet „doskonały”. Na koniec zaś, że byli też (o dziwo!) Kitri i Basilio, którzy tańczyli wręcz „na światowym poziomie”. Z cytowanych przymiotników wnioskuję, że ogólny poziom łódzkiego zespołu jest teraz porównywalny z Maryjskim i Bolszom. Pogratulować! Niepotrzebny jest tylko jakiś szwendający się po scenie Amor, który urósł chyba do głównej roli – zapewne jako wkład autorski kreatywnego choreografa do petipowskiej tradycji. Najwyraźniej został przeszczepiony na łódzką scenę z niechlubnego gdańskiego przedstawienia, gdzie był nawet postacią tytułową. Ale generalnie z obu tekstów wynika, że oto w Łodzi dokonał się baletowy
cud mniemany. Jeśli jest w tym trochę prawdy, wypada się cieszyć, bo czekaliśmy stamtąd na jakieś dobre wieści po wieloletniej baletowej posusze. Kiedy się jednak głębiej zastanowię na tymi dwiema relacjami, to mam pewne wątpliwości jak było naprawdę. Może więc ktoś z Was podzieli się tu z nami bardziej wiarygodną opinią. Bo czegóż to dzisiaj 8) różni ludzie nie wypisują po gazetach...A tak na marginesie, zdumiewa mnie w felietonie p. Pietrasa jakaś niewiarygodna niechęć autora do tancerzy innych ras i narodowości, a zwłaszcza do artystów z krajów azjatyckich. Jak zwykle smaga ich biczem kpiny i ironii. Takie przytyki przestają już śmieszyć, a pozostawiają we mnie głęboki niesmak. Sam nie wiem, czy to jeszcze „radiomaryjna” ksenofobia, czy już początki zawstydzającego rasizmu, Panie Dyrektorze? Tak czy inaczej, czas chyba na refleksję.
, ale z zaskoczeniem przeczytała w zlinkowanej recenzji, że choreograf na pierwszy plan wysunął NIE historie Don Kichota a miłości Basilia i Kitri.. - a w jakiej to inscenizacji historia Don Kichota jest w tym balecie na pierwszym planie? W jakiej wersji? Chyba że recenzent odnosi sie tylko do wersji Borisa Ejfmana, która własnie łamała kanon klasycznej opowieści o golibrodzie i Kitri, albo do powieści Cervantesa
"czytanie recenzji przez pewne uwarunkowania"? Doprawdy nie wiem.