Patrzcie jaka piękna obsada na otwarcie tegorocznej serii "Dziadków do orzechów", w niedzielę 16 grudnia o godz. 12.00:
Klara - Yuka Ebihara (po raz pierwszy w roli )
Książę - Vladimir Yaroshenko
Dziadek do orzechów - Adam Kozal
http://www.teatrwielki.pl/repertuar/balet/kalendarium/dziadek_do_orzechow_i_krol_myszy.html?year=2012&month=12&kid=996
Kłopot w tym, jak się dostać na "spektakl zamknięty"?
VLADIMIR YAROSHENKO
-
venus-in-furs
- Posty: 660
- Rejestracja: wt lip 27, 2010 10:58 am
[quoted0="venus-in-furs"]Obsada w istocie piękna, hyhy.[/quoted0]
Oj tak, (bez hyhy, raczej hoho!)
Nie tylko piękna (w każdym tego słowa znaczeniu), ale też zaskakująca dla mnie (bardzo pozytywnie) i wielce obiecująca. Już też nie martwię się, że na początek "zamknięta", trafię na nią w innych terminach. 
I pójdę pewnie nie jeden raz.
Oj tak, (bez hyhy, raczej hoho!)
Nie tylko piękna (w każdym tego słowa znaczeniu), ale też zaskakująca dla mnie (bardzo pozytywnie) i wielce obiecująca. Już też nie martwię się, że na początek "zamknięta", trafię na nią w innych terminach. I pójdę pewnie nie jeden raz.-
venus-in-furs
- Posty: 660
- Rejestracja: wt lip 27, 2010 10:58 am
, i dla mnie magnetyczne.[quote67="Kasia G"]… w tym „Dziadku” Książę ma do tańczenia głównie pas de deux...[/quote67]
Czujniejszy po tym zdaniu Kasi gdzieś na forum, postanowiłem sprawdzić, czy tak jest w istocie. A było co śledzić ze szczególną uwagą, bo Klara Yuki Ebihary jest po prostu zachwycająca, a partnerował jej jako Książę Vladimir Yaroshenko, który rzadko mnie zawodzi. I chyba nie jest tak, jak w skrócie myślowym Kasi.
Ten stylowy Książę pojawia się już w prologu, asystując Drosselmeyerowi w realnym świecie baletowej opowieści. Wspomaga jego magiczne sztuczki w salonie, tańczy tam z małą Klarą i zdobywa sympatię dziewczynki. Potem, już we śnie Klary i zgodnie z jego poetyką, twarz i sylwetkę tego kawalera przyjmuje jej ukochana lalka Dziadka do Orzechów. Jakże pomysłowa jest ta magiczna zamiana rannego w walce Dziadka w romantycznego Księcia, który tańczy z Klarą uroczy duet, zanim znów rozdzielą ich myszy. Aż w końcu, po zwycięskim pojedynku Dziadka ze Królem Myszy w magicznej latarni Drosselmeyera, Dziadek-Książę pozostaje już przy Klarze na dobre, ofiarowuje jej balową „paczkę” i wkrótce powracają razem, uszlachetnieni przez scenografa pięknymi białymi kostiumami. Właśnie wtedy finalizują Bal Kwiatów swym popisowym pas de deux, które wyparło wszystko inne z pamięci Kasi. Nie dziwię się, bo mistrzowskie wykonanie tego pas de deux może zatrzeć wspomnienie innych tańców oraz działań aktorskich Klary i Księcia, których jest tam naprawdę dużo więcej.
Yuka Ebihara i Vladimir Yaroshenko pozostaną na długo w mojej pamięci. Jej dziewczęcy urok, nieustanna gra aktorska, świetna technika, a nade wszystko promieniująca z niej radość i wdzięk tańca to ozdoby przedstawienia. Jego szczerość reakcji i ujmująca chłopięca naturalność w pierwszych scenach baletu przybiera w finale wizerunek, szlachetność zachowań, skupienie i elegancję, klasę prawdziwego baletowego „danseur noble”, któremu dodałbym może jedynie odrobinę ciepła w finałowym adagiu miłosnym z rozpromienioną szczęściem Yuką Ebiharą. Przepiękna para!
Czujniejszy po tym zdaniu Kasi gdzieś na forum, postanowiłem sprawdzić, czy tak jest w istocie. A było co śledzić ze szczególną uwagą, bo Klara Yuki Ebihary jest po prostu zachwycająca, a partnerował jej jako Książę Vladimir Yaroshenko, który rzadko mnie zawodzi. I chyba nie jest tak, jak w skrócie myślowym Kasi.
Ten stylowy Książę pojawia się już w prologu, asystując Drosselmeyerowi w realnym świecie baletowej opowieści. Wspomaga jego magiczne sztuczki w salonie, tańczy tam z małą Klarą i zdobywa sympatię dziewczynki. Potem, już we śnie Klary i zgodnie z jego poetyką, twarz i sylwetkę tego kawalera przyjmuje jej ukochana lalka Dziadka do Orzechów. Jakże pomysłowa jest ta magiczna zamiana rannego w walce Dziadka w romantycznego Księcia, który tańczy z Klarą uroczy duet, zanim znów rozdzielą ich myszy. Aż w końcu, po zwycięskim pojedynku Dziadka ze Królem Myszy w magicznej latarni Drosselmeyera, Dziadek-Książę pozostaje już przy Klarze na dobre, ofiarowuje jej balową „paczkę” i wkrótce powracają razem, uszlachetnieni przez scenografa pięknymi białymi kostiumami. Właśnie wtedy finalizują Bal Kwiatów swym popisowym pas de deux, które wyparło wszystko inne z pamięci Kasi. Nie dziwię się, bo mistrzowskie wykonanie tego pas de deux może zatrzeć wspomnienie innych tańców oraz działań aktorskich Klary i Księcia, których jest tam naprawdę dużo więcej.
Yuka Ebihara i Vladimir Yaroshenko pozostaną na długo w mojej pamięci. Jej dziewczęcy urok, nieustanna gra aktorska, świetna technika, a nade wszystko promieniująca z niej radość i wdzięk tańca to ozdoby przedstawienia. Jego szczerość reakcji i ujmująca chłopięca naturalność w pierwszych scenach baletu przybiera w finale wizerunek, szlachetność zachowań, skupienie i elegancję, klasę prawdziwego baletowego „danseur noble”, któremu dodałbym może jedynie odrobinę ciepła w finałowym adagiu miłosnym z rozpromienioną szczęściem Yuką Ebiharą. Przepiękna para!
Dawno mnie tu nie było, więc mam dla Was coś specjalnego. Popatrzcie - jakaż piękna antologia cytatów z tego sezonu, wyjętych spod pióra pani Kasi Gardziny z jej „Czubków palców”. Rzucam więc ten „bukiecik kwiatów” wprost pod stopy naszego utalentowanego solisty:
Śpiąca królewna - „... tym razem unoszona w ramionach przez Vladimira Yaroshenkę. Także ten książę niezmiernie mi się podobał – był tak swobodny i pewny na scenie, że wydało mi się, że tańczył już u nas tę rolę – tymczasem był to również debiut (o czym zapomniała poinformować widzów obsadowa wkładka). Jego Desire był bardziej zapatrzony w marzenie, w scenie z Wróżką Bzu bardzo przekonująco grał to, że ogląda wizję zaklętej królewny. Technicznie także zaprezentował się bez zarzutu – może jedynie jego lądowania po wysokich skokach budzą mój lekki niepokój, ale nie z powodu jakichkolwiek problemów, tylko z powodu lekkiego braku amortyzacji. ”.
Moving Rooms: „Piękni byli w swym płynnym i giętkim duecie Maria Żuk i Vladimir Yaroshenko...”
Artifact Suite: „...porażający Maria Żuk i Vladimir Yaroshenko...”
I przejdą deszcze...: „Świetną parę (...) stworzyli Adam Kozal i debiutujący w tej roli (Złowrogiego) Vladimir Yaroshenko. Byli bliźniaczo gibcy, skoczni, ale również brutalni w swojej sile – wydaje mi się, że obdarzony urodą amanta Yaroshenko zaskakująco dobrze sprawdza się właśnie w takich partiach „czarnych charakterów” (Kain w choreografii Emila Wesołowskiego)”.
Cieszą te wszystkie słowa uznania, mnie tu szczególnie. Ale nie byłaby pani Kasia sobą, gdyby czegoś tam komuś "lekko" nie wytknęła, choć
nie każdemu. Jej prawo, i taki los artysty... 
Popatrzcie - jakaż piękna antologia cytatów z tego sezonu, wyjętych spod pióra pani Kasi Gardziny z jej „Czubków palców”. Rzucam więc ten „bukiecik kwiatów” wprost pod stopy naszego utalentowanego solisty:Śpiąca królewna - „... tym razem unoszona w ramionach przez Vladimira Yaroshenkę. Także ten książę niezmiernie mi się podobał – był tak swobodny i pewny na scenie, że wydało mi się, że tańczył już u nas tę rolę – tymczasem był to również debiut (o czym zapomniała poinformować widzów obsadowa wkładka). Jego Desire był bardziej zapatrzony w marzenie, w scenie z Wróżką Bzu bardzo przekonująco grał to, że ogląda wizję zaklętej królewny. Technicznie także zaprezentował się bez zarzutu – może jedynie jego lądowania po wysokich skokach budzą mój lekki niepokój, ale nie z powodu jakichkolwiek problemów, tylko z powodu lekkiego braku amortyzacji. ”.
Moving Rooms: „Piękni byli w swym płynnym i giętkim duecie Maria Żuk i Vladimir Yaroshenko...”
Artifact Suite: „...porażający Maria Żuk i Vladimir Yaroshenko...”
I przejdą deszcze...: „Świetną parę (...) stworzyli Adam Kozal i debiutujący w tej roli (Złowrogiego) Vladimir Yaroshenko. Byli bliźniaczo gibcy, skoczni, ale również brutalni w swojej sile – wydaje mi się, że obdarzony urodą amanta Yaroshenko zaskakująco dobrze sprawdza się właśnie w takich partiach „czarnych charakterów” (Kain w choreografii Emila Wesołowskiego)”.
Cieszą te wszystkie słowa uznania, mnie tu szczególnie. Ale nie byłaby pani Kasia sobą, gdyby czegoś tam komuś "lekko" nie wytknęła, choć
nie każdemu. Jej prawo, i taki los artysty... Ali, czasami nie wiem czy kpisz, czy serio piszesz Ciesze się, ze moge z coraz czystszym sumieniem chwalic Yaroshenke (czy raczej dawniej Jaroszenkę) - rozwój tego artysty PBN jest coraz bardziej zauważalny, trwało to troche, ale jest Co do "wytykania" to chyba taki zawód krytyka, a nie wyjątkowo "pani Kasi" nadal uważam się za krytyka, choc nie mam już zbyt wielu okazji publikować w mediach ogólnodostępnych (a kto ma ) 
Z drugiej strony daje to mozliwośc wypowiedzi nieskrępowanej ilością miejsca w gazecie, więc mogę zagłebic sie w detale - ale ogólnie to chyba dobrze? Nie umiałabym się zawezic do opisów "tancerz zatańczył ładnie"...
Ciesze się, ze moge z coraz czystszym sumieniem chwalic Yaroshenke (czy raczej dawniej Jaroszenkę) - rozwój tego artysty PBN jest coraz bardziej zauważalny, trwało to troche, ale jest Co do "wytykania" to chyba taki zawód krytyka, a nie wyjątkowo "pani Kasi" nadal uważam się za krytyka, choc nie mam już zbyt wielu okazji publikować w mediach ogólnodostępnych (a kto ma ) Z drugiej strony daje to mozliwośc wypowiedzi nieskrępowanej ilością miejsca w gazecie, więc mogę zagłebic sie w detale - ale ogólnie to chyba dobrze? Nie umiałabym się zawezic do opisów "tancerz zatańczył ładnie"...