[b04]Katia[/b04] Oczywiście dobrze wszystko napisałaś z małymi niedociągnięciami...ale wszystko zaraz naprostuje (oberek pochodzi z Mazowsza
)
[b04]Chiaranzana[/b04]...masz niestety małe pojęcie na temat pochodzenia tańców ludowych i (zwłaszcza) narodowych...i radzę dobrze się dokształcić przed następną negującą mój post wypowiedzią...i nie wiem skąd pochodzi Twa wiedza...z książek wątpię, bo nigdzie takich bzdur by nie napisali...jedynie na wikipedii ktoś inteligentny napisał, iż są to tańce ludowe...paranoja...
A teraz żeby każdy, a zwłaszcza Ty, moja droga Chiaranzano, zrozumiał, wyjaśnię pochodzenie, oraz inne rzeczy związane z naszymi pięcioma (powtarzam PIĘCIOMA) tańcami narodowymi...
Zacznę więc od POLONEZA:
Jest on rytmicznym pochodem wielu par...u ludu (powtarzam znów...U LUDU) tego rodzaju pochód zwał się: tańcem wielkim lub (w zależności od miejsca występowania, od regionu) pieszym, wolnym, chodzonym, tańcem polski, łażonym, powolnym, okrągłym, starodawnym, staroświeckim, chmielowym, gęsim, wielkim, etc, i był on łączony ze śpiewem...(do dzisiaj słynne kolędy są napisane pod melodię poloneza by również nim otwierać różne ceremoniały m.in. "Bóg się rodzi", "W żłobie leży" czy "Dzisiaj w Betlejem"...
Był tańczony pod koniec XVI i XVII wieku na dworze polskiej magnaterii, szlachty oraz królów i był swego rodzaju paradą szlachty przed władcą. Otwierano nim największe uroczystości (jest tak po dziś dzień). Był tańcem poważnym i dostojnym...tańczony w kontuszach, później również w strojach księstwa warszawskiego...
Teraz nieco o muzyce...poloneza charakteryzuje ostinatowy rytm, metrum nieparzyste 3/4, dostojny charakter, umiarkowane tempo...
Taka mała ciekawostka - Polonezowo - oberkowate rytmy dostrzeżono w pieśniach średniowiecznych i renesansowych Śląska Cieszyńskiego...a tak opisywał poloneza Norwid: "POLONEZ, kreacja już nie prowincjonalna, pojedynczego elementu, ale cało-narodowa, mogąca się rozciągnąć od religijnego rytmu aż do jej poważnej mimiki chórów lub tryumfów starożytnych, które na bareliefach greckich i rzymskich spotykamy. Jako powaga rytmu tej jest wartości i to miejsce zajmuje u Polaków co np. (w rozwijaniu się pieśni u Greków) Epopeja."
KRAKOWIAK:
Otóż nie ustępuje on w starszeństwie polonezowi. Pierwowzorem był taniec, który był tańczony przez mężczyzn jako taniec rycerski (bez udziału kobiet).
Tańczy się go w takcie dwumiarowym z charakterystycznymi synkopami, przyśpiewkami solowymi i swoistym trzykrotnym przytupem, kończącym zazwyczaj frazę muzyczną. Charakter ruchu krakowiaka to żywość, skoczność, lekkość, sprężystość, etc...
Nazwa tańca pochodzi z XVIII wieku i odnosiła się do grupy tańców posiadających własne, lokalne nazwy: mijany, dreptany, ścigany, skalmierzak, przebiegany, etc. Pod koniec XVIII wieku charakterystyczne synkopowane rytmy krakowiaka pojawiły się w muzyce symfonicznej, a na początku XIX wieku taniec ten stał się popularny w muzyce scenicznej i instrumentalnej. Nazwy tej nie nadał mu lud podkrakowski.
W tym tańcu rej wodził tancerz, który swoją zwinnością, zręcznością i zdolnościami w improwizowaniu okolicznościowych przyśpiewek zdobył przewodnictwo w gromadzie tancerzy. W czasie przyśpiewek uczestnicy tańca kołyszą się w rytm muzyki, a następnie tańczą parami za "przodującym" szybkim cwałem, bocznym krokiem podstawowym. Zapewne barwny i pełen fantazji strój w krakowiaku jest Wam znany...
Metrum 2/4 (gwoli ścisłości).
MAZUR:
Nazwę tańca utworzono od nazwy ziemi – Mazowsza, gdzie najprawdopodobniej się zrodził, a w każdym razie najpowszechniej występował jego ludowy pierwowzór – mazurek. Powstał przypuszczalnie ze wstępu do oberka, tj. z biegu parami dookoła izby i występował pod różnymi nazwami jak: wyrwos, goniony, szumny, gniewus, itd. Zawsze żywy i dostojny, a jednocześnie pełen fantazji łączy w sobie specyficzne cechy muzyczno – ruchowe, które stanowią o polskości tego tańca. Mazur jest tańcem reprezentacyjnym. Ma on wszystkie znamiona polskich tańców ludowych, ale jego kroki taneczne są odrębne i nie powtarzają się w tańcach regionalnych, mimo, że niektóre elementy tych kroków są powszechnie stosowane.
W mazurze niewiasty tańczyły lekko, zwiewnie, bez przytupów. Były jakby dekoracją i zarazem stroną podziwiającą, popisy mężczyzn, którym taniec ten stwarzał wielkie ku temu możliwości. Popisywał się więc mężczyzna kunsztem rycersko – tanecznym przed damą.
Okresem największego powodzenia mazura jest wiek XIX i pierwsze dwudziestolecie wieku XX. Spośród tańców narodowych mazur jest nie tylko najbardziej rozbudowanym tańcem, ale jest na pewno najtrudniejszym (zaraz po oberku) ze względu na szybkie tempo i różnorodnie rozmieszczone akcenty.
Metrum 3/4...tańczony również w kontuszach lub strojach księstwa warszawskiego.
KUJAWIAK:
Nazwa kujawiaka pochodząca od nazwy regionu, pojawiła się po raz pierwszy w 1927 roku. Na Kujawach tańce kujawiakowe mają różne nazwy: ksebka (na kseb) – obrót w lewo, odsibka – obrót w prawo), śpiący, gładki, okrągły, niesiony, kolebany i inne.
Wyszedł z obyczajów weselnych i zachował w swoich figurach, tematach, układach pierwiastek tańca miłosnego, zalotnego, sentymentalnego. Nastrojowe, rzewne, smętne, liryczne melodie ukształtowały taniec spokojny, choć nie pozbawiony tuszowanego dynamizmu i tonowanej ruchowej akcentacji.
Kujawiak różni się od mazura wolniejszym tempem, zwykle molowym trybem tonacji i przewagą spokojnego rytmu ósemkowego. Muzyka trójmiarowa o powracających motywach melodycznych towarzyszy ruchom wolnym płynnym, harmonijnym, emocjonalnie wyrazistym.
Zazwyczaj rozpoczyna się tańcem powolnym, chodzonym, a dopiero potem przechodzi w tzw. „odsib” – taniec obracany, nieco szybszy, który jest właściwym kujawiakiem. Niekiedy przyśpiesza i przechodzi w oberka.
Kujawiak lubi tempo rubato (zwolnienia i przyspieszenia, które nie zmieniają czasu trwania całego taktu) oraz zmienne akcenty.
Po kujawiaku następuje najczęściej oberek, a zaczynają go grać na żądanie wodzireja.
Tańczony oczywiście w strojach łowickich.
OBEREK:
Dopiero przy końcu XIX wieku stał się on tańcem różnych warstw społecznych, a więc dość późno. Pierwsze wzmianki o „obertasie” pochodzą z wieku XVII. Nazwa obertas występuje po raz pierwszy w 1697 r.
Jego bardzo szeroki zasięg w kraju sprawił, że nie nadano mu z zewnątrz nazwy od jakiej „ziemi” jak w przypadku krakowiaka, mazura, kujawiaka. Obok nazwy oberek znane były inne określenia tego tańca pochodzenia gwarowego: owijak, zawijacz, okrągły, wyrywas, wykrętacz, drygant, etc. Nazwa oberek wywodzi się od „obwyrtania”, „obertania”, „od obertasa” czyli od obracania się. Oberek jest tańcem narodowym w takcie trójmiarowym i metrum 3/8 a niekiedy 3/4, z przewagą rytmu mieszanego (ósemki i szesnastki).
W XIX wieku tańczono oberka (z uwagi na to, że jest wykonywany w bardzo szybkim tempie) z poprzedzającym go polonezem i następującym po nim wolniejszym kujawiakiem. Z tańców narodowych oberek jest najżywiej granym i tańczonym tańcem.
Kolberg o oberku: "Muzyka obertasa jest jędrna, ognista i pełna skupionego życia, jest ona obszerniejsza od mazura, bo po nucie obertasa doskonale tańczą tamtego, po nucie zaś mazura nie zatańczysz oberka."
Tańczony również w strojach łowickich.
Droga Chiaranzano...masz jeszcze wątpliwości ku temu, iż są to tańce narodowe? Czy mam szerzej niż do tej pory opisać różnice pomiędzy tańcami ludowymi a narodowymi?
