Kasiu, pisałem całkiem serio. :neutral: Co więcej, przyznaję Ci rację: Vladimir Yaroshenko rozwinął się nieprzeciętnie - w ciągu ostatnich 3-4 lat, na repertuarze PBN-u. I zaskakuje mnie z roli na rolę. Dlatego właśnie sekunduję mu tu z przyjemnością, bo jest komu. A „wytykać” krytyk oczywiście może i nawet powinien, byle stosował kryteria artystyczne i nie mylił krytyki baletowej z jurowaniem tańca na lodzie. Bo to się zdarza, także na tym forum, niestety, i mnie osobiście śmieszy, a czasem wręcz
irytuje. Ale też jest świadectwem pomylenia sztuki ze sportem.
Twój powrót na forum to jeszcze większa niespodzianka niż Vladimir Yaroshenko i Sergey Popov w tym duecie. Byli OK, to w końcu świetni artyści, ale zabrakło mi między nimi tamtego napięcia - tych zniewalających wzajemnych spojrzeń, tych „iskier”, jakie biegały kiedyś między Martinem Perezem i Menshikovem. Nie wiem na czym to polega, może mieli dziś gorszy dzień, ale tamci dwaj byli jacyś prawdziwsi, w każdym razie bardziej przekonywający. Dla mnie oczywiście. Jednak generalnie, to wielka frajda oglądać kawałki z „Weilla” i cały „Green” z tak bliska na scenie kameralnej, chociaż niektórzy z panów „w zieleni” powinni już nieco zadbać o swoje obnażane fałdki. Tam nie da się nic ukryć.
