[quoteb2="Father"]Stosowana od teoretycznej różni się tym, że w obliczeniach konkretnych przypadków pomija się istotne dla teorii szczególy, np;wzrost temperatury ciala odksztalconego bądz ruch obrotowy Ziemi.[/quoteb2]
zaraz zaraz, czyli w stosowanej sie pomija te szczegóły jak wzrost temperatury ciała?
bo jak ktos sie nie zna, to na rozum tego kogoś

logiczniejsze by bylo, zeby to pomijac w teoretycznej, a przy zastosowaniu wszystko liczyc.
[quoteb2="Father"]z teoretyczną dynamiką choreografii Smekałowa, że i on w dażeniu do celu też pominął istotne w innych przypadkach elementy akcentujace dynamike[/quoteb2]
czyli pominął, a mimo to teoretyczna, bo już mi sie wszystko pokiełbasiło
a dygresja mi sie podoba
Przechodząc do tematu:
Bolero Bejarta jest niewątpliwie świetne i świetność jego - dla wszystkich oczywista - wpisała je do listy jednych z najcenniejszych choreografii.
Ale zawsze , jak to bolero widziałam, to brakowało mi troszkę czegoś takiego, czegoś nazwać nie umiem, a co tutaj w króciutkim fragmencie z próby jest. Chodzi o ruchy mniej mechaniczne, bardziej przekazujące emocje, o całość bardziej przekazaną niż wytańczoną.
Ta muzyka do Bolera jest bardzo prosta i właśnie w prostocie swojej jest jej piękno. Jednak ta jednostajność i piękno prostoty w połączniu z jednostajnościa i pięknem prostoty ruchu tworzą całość zbyt - jak dla mnie jednostajną. Tutaj jest jakaś próba uozdobienia tego ruchu , co powoduje, ze muzyka dzwięcząca gdzieś tam w tle jest jednostajna, ale całość wyraża więcej, bo jest bardziej pojemna przez pewne dodatki.
Ja w odróżnieniu od Ciebie Blanche najpierw zobaczyłam film, a potem dopiero przeczytałam i powiem szczerze, ze to co mnie zaskoczyło to to, że kurczę, to o czym mówił choreograf , to juz opowiedziała mi ta choreografia. To mnie bardzo zaskoczyło na plus, bo skoro krótki fragment z próby juz jest w stanie przekazać treści, to świadczy o tym do jakiego stapnia choreograf posiadł umiejętność "mówienia ruchem".
Nie no ogólnie, to Smekalov mnie rozkłada na łopatki. Te trzy rzeczy, począwszy od Parting, są niesamowite. Ciekawa jestem jak w całości się prezentuja te fragmenty z prób. Na początku miałam wrażenie, że to moze byc iluzja z niedopowiedzenia, a na scenie efekt jest gorszy, ale nie koniecznie tak musi byc, bo Parting trzyma w napięciu od początku do końca. Smekalov jakos umie trzymac w napieciu chyba . A te fragmenty z prób są zbyt chyba hipnotyzujące, żeby sie bac, ze to tylko niedopowiedzenie.