[quoteed]ty dalas mi do zrozumienia ze nie powinienem sie wypowiadac na takie tematy bo nie jestem tancerzem i w twoim mniemaniu nie wiem nawet czym jest teatr tańca[/quoteed]
Absolutnie tego nie mialam na mysli, bo i sama tancerka nie jestem - tzn chleba z tego nie jem. Oczekuje jednak troche rozeznania w temacie.
Btw, zjawisko teatru tanca i 'pare spektakli PTT'? Prosze, nie rozsmieszaj mnie. Tzn nie ujmuje oczywiscie nic teatrowi p. Wycichowskiej, ale okreslanie swojej znajomosci tej dziedziny sztukiperformatywnej na podstawie paru spektakli jest - z calym szacunkiem - troche nieporozumieniem. Wolalabym zaczac raczej rozmowe od Tanztheater, do nurtu konceptualnego, tanca krytycznego, czy schodzeniem w strone physical theater, a nie paru spektakli Polskiego Teatru Tanca, ktore nie sa przeciez na absolutnym toie tego, co sie obecnie dzieje w tancu wspolczesnym (wejdz na strone ImPulsTanz - taki festiwal w Wiedniu - i obejrzyj filmiki z tamtych spektakli - TO jest wlasnie to, jak obecnie rozwija sie ta dziedzina na tle innych sztuk, wyznaczanie nowych drog i srodkow wyrazu). Oczywiscie, malo kto osiagnie ten poziom, czy bedzie wyznaczal nowe drogi w teatrze tanca, ale jest to ten punkt, ten sposob myslenia o sztuce i ludzkim ciele jako narzedziu wyrazania czegos, o ktory wlasnie chodzi.
Srodki wyrazu aktorstwa dramatycznego, a aktorstwa a teatrze tanca roznia sie, i to bardzo. W dramacie leci sie, zwlaszcza w Polsce, nadal Stanislawskim (co samo w sobie jest juz anachronizmem), w teatrze tanca punktem wyjscia do postaci to po prostu 'ja naturalne', wrecz nierzadko dochodzi do zupelnegop rezygnowania z budowania postaci, tylko sie po prostu wychodzi na scene jako John Smith, opowiada historie z wlasnego, prywatnego zycia. Zreszta, nawet budujac konkretna postac w teatrze tanca, jedna z najgorszych rzeczy jest czerpanie ze srodkow aktorstwea dramatycznego, glebokie przezywanie, itd, bo jest to zwiazane tez z rozwojem emocji w fabule linearnej (jaka wystepuje w teatrze dramatycznym), a nie abstrakcyjnej.
Po prostu, teatr tanca czerpie z innych srodkow niz dramat, i trzeba sie z tym pogodzic, zwlaszcza ze to wlasnie teatr tanca wyznacza dzisiaj nowe granice sztuki wspolczesnej. Czerpie nie tylko z wykonawcy, ale tez jest wykorzystanie technik plastycznych, audiowizualnych. Co ciekawe, zaczelo wystepowac wrecz cos takiego, ze i niektorzy z teatru dramatycznego zaczynaja czerpac srodki uzywane dotychczas w teatrze tanca (zdarza sie to raczej rzadko, i w teatrze dramatycznym traktowane jest raczej jako nowinka, itd, i to wlasciwie tylko przez mlodych tworcow), ale obrazuje to, ze to jednak taniec wspolczesny dzisiaj prowadzi w sztuce, mimo iz masowo nie jest tak popularny jak teatr tradycyjny (ale sztuka wspolczesna juz dawno przestala byc zrozumiala dla przecietnego odbiorcy...).
Taniec na kierunku aktorskim... Wybacz, z calym szacunkiem do Ciebie, ale to jest jest smieszne

Przeciez co oni tam maja, w szkole ucza sie jakiegos oberka czy paru cwiczen sprawnosciowych, i podobnie to jest sprawdzane na egzaminie wstepnym. W Krakowie pan od ruchu zajmuje sie np. pantomima. No sorry, ale to ma sie tam do wspolczesnego myslenia o ciele i tancu jako narzedziach wyrazu w teatrze tanca, jak piesc do nosa. Anachronizm, i jeszcze raz anachronizm. Nawet na wydzialach aktorskich, ale za graniica, studenci w ramach ruchu robia wlasciwie tylko improwizacje, cwiczenia na swiadomosci rytmu sceny, przestrzen, partnera, itd. A nie ucza sie krokow tancow ludowych, jak w Polsce (nie twierdze, ze jest to zupelnie niepotrzebne - moze sie przydac, ale kwestia srodka ciezkosci - kroki jako dodatek, podstawa to wrazliwosc na wlasne cialo, ktorej w polskim teatrze dramatycznym niestety brak).
[quoteed]bo idac twoim tokiem myslenia w teatrez tanca jest tylko taniec i zero głębi.[/quoteed]
Absolutnie tego nie napisalam wrecz caly czas pisze, ze jest odwrotnie.
W teatrze tanca jest wiele mozliwosci, smiem twierdzic ze wiecej, niz w teatrze dramatycznym, ktory powoli robi sie po prostu skostnialy, a za to taniec rozwija, wzbogaca sie, jak juz pisalam wczesniej wyznacza nowe granice sztuki.
Natomiast sztuka zmienia sie, i faktycznie w teatrze tanca odchodzi sie od zawilej psychologii, itd. Odchodzi sie (wlasciwie: odeszlo) od Stanislawskiego, przezywania. Ale nie oznacza to przeciez 'zero glebi', bo docierac do owej 'glebi', mozna przeciez na rozne sposoby. NIekoniecznie budujac wielopietrowa psychologie postaci, a raczej nakierowanie na sytuacje, czyli w makroskali uwarunkowania spoleczne i kulturowe (co wiecej nawet w obrebie teatru dramatycznego: w Polsce gra sie nadal emocje, przezywanie, itd, a na Zachodzie odchodzi sie od tego na rzecz grania sytuacji, w teatrze tanca z kolei bardzo wyraznie widac, ze focus skierowany jest wlasnie na uwarunkowania spoleczne, kulturowe, itd., niz na psychologie i emocjonalnosc jednostki.)
Po co pisze to wszystko. Otoz by zwrocic uwage, ze teatr a teatr to nie jest to samo. Sa rozne sposoby grania, rozne srodki wyrazu. Te z teatru dramatycznego niekoniecznie pokrywaja sie z tymi stosowanymi w teatrze tanca czy szerzej innych sztukach performatywnych. Kolejna rzeczy - te, stosowane w teatrze tanca sa nowoczesniej i do takich powinno sie teraz dazyc, uczac teatru, bo przeciez sztuka sie rozwija, i nie ma chyba sensu tkwic w czyms, co juz jest anachroniczne - tzn jak ktos jest zainteresowany tylko aktorstwem dramatycznym to ok, ale w kontekscie teatru tanca nie ma sensu sie cofac, i nakladac przezytych kalek z teatru dramatycznego, gdy ta sama dziedzina (teatr tanca) oferuje swiezsze, wspolczesniejsze srodki wyrazu i wspolczesniejsze postrzeganie sztuki.
W Polsce nie ma jeszcze szkoly, ktory ksztalcilaby w tancu wspolczesnym na poziomie akademickim. Taniec wspolczesny, technika, jest podstawowym srodkiem, jest punktem wyjscia w teatrze tanca. Nie jedynym, trzeba dodac, ale jesli jej nie ma, to trzeba byc naprawde wybitnym, aby moc nadal mowic o teatrze tanca (tak, zdarzaja sie tacy). W Polsce cale zjawisko tbatru tanca, coz... nie ma sie idealnie. Tzn caly czas sie rozwija, ale trudno mowic, abysmy dorownywali Austrii, Holandii, czy Francji. Aby stworzyc rynek teatru tanca, potrzeba utworzyc w kraju szkole, ksztalcaca artystow tego gatunku. Stad starania Slaskiego Teatru Tanca. Jak juz pisalam wczesniej - wspolpraca z PWST jest pewnym kompromisem, a nie celem samym w sobie, koniecznoscia nauki pewnego warsztatu aktorskiego, itd., bo to nieprawda. Po prostu, na razie jeszcze nie bylo mozliwosci stworzyc autonomicznej placowki, z roznych powodow, ale jest to celem Jacka Luminskiego. Wiec nastawianie sie na to cale aktorstwo dramatyczne w tym wypadku jest bez sensu, bo jest to juz na wstepie blokowanie tego, do czego od samych zalozen sie dazy, tworzac te szkole.
Dodam jeszcze, ze oczywiscie teatr tanca to nie tylko taniec, a oczywiscie scena, osobowosc sceniczna jak najbardziej. Ale wydawalo mi sie, ze jest do bezdyskusyjne. I oczywiscie, w tym wzgledzie mozna zapewne wiele skorzystac z programu PWST. Ale niekoniecznie przez nauke soflezu, czy ogolnie zamykanie tancerza - performera w srodkach wyrazu aktorstwa dramatycznego (celowo nie uzywam slowa 'aktor', gdyz okreslenie uzyte przeze mnie jest pojemniejsze znaczeniowo, zwlaszcza w kontekscie obecnego rozwoju sztuki teatru tanca).
[size=9ed]Sorry, jesli momentami pisze troche chaotycznie - komputer mi cos bardzo wolno dziala, np. mija kilkanascie sekund, zanim zacznie mi migac kursor, czy wyswietla sie napisany przeze mnie tekst, wiec darowalam sobie poprawianie literowek, czasem moze byc tez cos ze skladnia, bo nie daje rady czytac i poprawiac tego, co napisalam, bo to by zajelo chyba z godzine, mam nadzieje ze mimo to, jest to czytelne (mnie sie przez to ciezko pisze) itd.[/sizeed]