Dziś byłam na Spartakusie i muszę powiedzieć, że już z 2-3 lata czegoś takiego nie przeżyłam: siedziałam i jedyna moja myśl przez 3 godziny była taka, żeby to się nigdy nie kończyło. Coś idealnie pięknego. Pierwszy balet od kilku lat, co do którego nie mam całkowicie żadnych uwag krytycznych. (A już myślałam, że to jest niemożliwe)
Boże cóż to za cudo!
Zastanawiam się tylko jak to się stało, że dopiero dziś to odkryłam. Spartakusa wcześniej widziałam dwukrotnie, zawsze odtwarzanego na małym ekranie ale jakoś mnie nie porażał. Wydawał mi się zawsze strasznie sowiecki, archaiczny, z przesadnie patetyczną muzyką.
Dziś natomiast, na dużym ekranie nie wiem co się stało, ale zupełnie jakbym zobaczyła ten balet pierwszy raz w życiu. Podobało mi się wszystko. Nawet to, ze on taki radziecki. Podobała mi się muzyka (wcześniej była mi obojętna, dziś dopiero dałam się temu patetyzmowi porwać). Kilka razy miałam ciarki.
[b72]Michaił Łobuchin[/b72] jako Spartakus przewspaniały. Dziki, silny, potężny, zwierzęcy. Budowa ciała typowa dla tego zespoły; męski, silny, potężne uda i ramiona napakowane jak u osiłka. Całkowicie inny typ urody niż nasze polskie baletowe chucherka (nie obrażając naszych kochanych chucherek

). Technicznie tańczył zabójczo. A przede wszystkim ta wściekłość w oczach. Właśnie taki powinien być Spartakus. Ivan Vasiliev może skakał ciut wyżej, ale nie pamiętam tego zwierzęcego żaru z jego oczu. Był bardziej ugładzony wewnętrznie na scenie, nie był taki dziki i groźny. Do dziś wydawało mi się, że Ivan Vasiliev (młody) był Spartakiem wszechczasów. Teraz już nie wiem, ale nawet jeśli jest wciąż pierwszy, to tylko ex aequo z M. Łobuchinem. Władimir Vasiliev (stary) wypowiadał sie dziś w przerwie baletu i mówił, że Michaił Łobuchin mówi, że kiedy tańczy Spartakusa to przez 3 godziny przestaje być sobą i jest Spartakusem, czuje sie jak on, spala z tą rolą. Mówił, ze to jest osiągalne tylko w tej roli. Nie dziwię się, bo stopień w jaki przeistacza się w Spartaka jest taki, że to może być rola jego życia.
[b72]Władisław Łantratow[/b72] jako Krassus na początku raził pustością spojrzenia, ale potem zdałam sobie sprawę, że tak ma być. On ma być pusty. Technicznie świetny, bardzo precyzyjny, delikatniejszy trochę w ruchach.
[b72]Swietłana Zacharowa[/b72] jako Egina rewelacyjna. Kiedyś patrzyłam na nią jakoś bez zachwytu, ale porównując ją z lutego w Damie i dziś w wyniosłej i zepsutej Eginie, musze powiedzieć, że ujawniła dużą różnorodność.
A dzisiejsza jej wyniosłość przecudowna.
W II akcie kilka kroków przypominało Carmen Suitę, którą kocham. I o ile zawsze w Carmen Suicie mnie wkurzało coś w wykonaniu S.Z., to tutaj nic. Może ona się zmieniła, a może ja zaczęłam patrzeć inaczej?
[b72]Anna Nikulina[/b72] jako Frygia chyba najslabiej z całej czwórki ale świetnie.
Zespół (zwłaszcza męski) -brak słów - tylko Bolshoy w Moskwie ma TAKI ZESPÓŁ, który TAK jest w stanie zatańczyć sceny zbiorowe w Spartakusie.
[b72]
Akcja, tempo niesamowita[/b72]. Człowiek siedział wbity w fotel całe 3 godziny.
[b72]
Zastanawia mnie tylko jedno:[/b72] w autobiografii Mai Plisieckiej napisała ona jak pojechali do USA ze Spartakiem i że to była taka klapa, że pocieszać musiała choreografa. Autorka na pół strony usprawiedliwia Grigorowicza, że nie jest złym choreografem, a on sam jej się wypłakiwał niemal na rękach i pytał, co jest źle. Wszyscy się tez na niego rzucili z krytyką, że nie umie robić baletów.
Natomiast dziś w przerwie słyszeliśmy wywiad, w którym mówiono, że od pierwszych wyjazdów zagranicznych Spartakus był wizytówką, na którym tłumy szalały z zachwytu. Od Spartakusa zaczynały się występy.
I tak naprawdę to już mam mętlik w głowie. Maja Plisiecka zaczęła wyjeżdżać chyba nie wcześniej niż w pod koniec lat 60-tych (strasznie długo nie miała pozwolenia na wyjazdy) więc musiała pisac o tej drugiej wersji, a nie pierwszej. Czy zatem klapę w USA odniosła I czy II wersja? Oddałam już biografię Mai i nie moge sprawdzić. Najwyżej pożyczę raz jeszcze. Chyba że ktoś z was może sprawdzić albo wie?
I dwa: [b72]CZY TE WSPANIAŁE, CUDOWNE TRANSMISJĘ BĘDĄ W PRZYSZŁYM SEZONIE? BO JA OD LUTOWEJ DAMY KAMELIOWEJ MAM ZAMIAR CHODZIC NA KAŻDĄ I UMIERAM ZE STRACHU ŻEBY SIĘ NIE SKOŃCZYŁY Z KOŃCEM BIEŻĄCEGO SEZONU.[/b72]
I trzy: nie sądziłam, ze to powiem, ja która balet odbiera zawsze na żywo, ale nie wiem czy retransmisja w kinie nie jest czasem nawet lepsza od teatru. Postacie są w zbliżeniach na 2-3 metry, mamy doskonałe zbliżenia twarzy, widać mimikę. Nie ma bezpośredniego kontaktu, który jest magiczny sam w sobie, ale te retransmisje mają swój czas rownież, a momentami można zobaczyć więcej i lepiej niż w teatrze.