[quote23="neufra"]zgadzam się w 100% nie ma a raczej nie podaje się definicji modern'u[/quote23]
A ja podam, o!
Bo dzisiaj czytałam bardzo ciekawy artykuł
______________________________
[i23]Czym jest taniec modern?
Donald McDonagh
Taniec modern jest koncertową, artystycznie ukształtowaną formą spektaklu ruchowego, która nie ogranicza się do jednej techniki przedstawiania. Zgodnie z nią choreograf sporządza paletę ruchową w sobie tylko znany sposób, który pozostaje w zgodzie z jego artystyczną intuicją lub też adaptuje ruchowe środki wypracowane wcześniej przez innego twórcę.
Historycznie rzecz ujmując, rozwój tej ekspresyjnej formy rozpoczął się w ostatnim dziesięcioleciu XIX wieku na scenach popularnych wówczas teatrów. Tancerze, którzy go tworzyli nie robili tego w ramach formalnie istniejących szkół tańca lecz działali w przekonaniu do ambitnej poza baletowej formy. Przypomina o tym napis na zwieńczeniu portalu sceny Teatru Królewskiego w Kopenhadze, który głosi, że spektakle baletowe, operowe i dramatyczne odwiedzane przez publiczność "nie służą jedynie rozrywce".
Artyści tworzący taniec modern wyłonili się głównie z nurtów artystycznych Ameryki Północnej, tj w Stanach Zjednoczonych (Loie Fuller, Isadora Duncan, Ruth St.Denis i Ted Shawn) i w Kanadzie (Maude Allan). Niektórzy z nich pochodzili z Europy, np. z Anglii (Margaret Morris), Rosji (Aleksander Saharof), Austrii (Grete Wiesenthal), Węgier i Niemiec (Rudolf Laban). Inni zaś zaczynali swoją pracę w Japonii jak np., Sada Yacco i Otihiro Kawakami. Nie dzielili oni ani tej samej podstawy, która wynikałaby z metody ćwiczeń ani nie wyszli z jednej szkoły tańca. Tym jednak co ich łączyło był podobny punkt postrzegania spraw związanych z ekspresyjnymi możliwościami zorganizowanej artystycznie formy ruchu. Jedni podkreślali niczym nie upiększone ciała a inni zaś tancerzy przybranych wysoce wyrafinowanym kostiumem. Rozwiązania scenograficzne mogły być z jednej strony realistycznym przedstawieniem gotyckiego wnętrza z drugiej zaś mogły ograniczać się do neutralnego, czarnego tła okotarowania scenicznego. Akompaniament muzyczny spektaklu tańca modern mogły stanowić dźwięki instrumentów perkusyjnych wytwarzane przez samych tancerzy w trakcie tańca jak też całkowicie niezależne utwory wykonywane przez grupy instrumentalne rozmaitych rozmiarów i stylów.
W Ameryce, w znacznie większym stopniu przyjęło się wyrażenie "taniec modern" niż termin "taniec współczesny" głównie dlatego, że dokładnie precyzowano punkt widzenia reprezentowany przez określoną grupę artystów. W Niemczech "ausdrucktanz" otworzył drogę do formy "tanztheater". Coraz częściej spierano się o słowo "współczesny" używane do określenia rodzaju tańca. Uważano, że obejmuje ono swoim znaczeniem zbyt wiele zjawisk i nie skupia wystarczająco uwagi na nowatorskiej istocie świeżo wyłaniającej się formy, którą sami tancerze właśnie kształtowali.
W sposób nieuchronny, poszczególne koncepcje tańca modern nabrały barw indywidualnych zależnie od gustu, skłonności i zainteresowań utalentowanych choreografów. Z czasem można było pokusić się o rozróżnienie szkół tańca modern. Główną siłą tańca modern jest zachęta do twórczego działania artystycznego, do samo wyrażania się poprzez kreatywne, a nie wyłącznie interpretacyjne, podejście do ruchu. Kształcenie w zakresie tańca modern rutynowo obejmuje ćwiczenia opracowane przez mistrzów rozmaitych technik w formie lekcji (Graham, Humphrey-Weidman, Cunningham, Dunham, etc), jak również podstawową wiedzę i próby w dziedzinie kompozycji.
W latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku, cały ten aparat kształcenia w zakresie tańca modern, od przygotowania tancerza do ostatecznej formy spektaklu, został zakwestionowany przez grupę studentów kompozycji oraz choreografów, którzy odwrócili swoją uwagę od standardowych praktyk teatralnych i zaczęli pojawiać się w "nie-teatralnych" przestrzeniach, na wolnym powietrzu, bez kostiumów określających charakter postaci, bez muzyki nastrojowej, bez charakteryzacji i bez narracyjnych implikacji w strukturze ruchowej. Nastała epoka minimalizmu. Wspólną cechą twórców tego okresu była silna motywacja do zaspokojenia twórczej ciekawości, która znajdowała ujście w zgłębianiu granic możliwości ekspresji artystycznej poprzez surowy, niczym nie upiększony ruch.
Dziesięć lat później poszukiwacze teatralnych upiększeń na nowo odkryli tradycyjne tajniki rzemiosła choreograficznego. Niemal równocześnie pojawiły się nowe źródła inspiracji, jak łyżwiarstwo, gimnastyka i cyrkowe prezentacje, z których pojedyncze sztuczki zarezerwowane wcześniej tylko dla poszczególnych dziedzin, włączono w artystycznie opracowane struktury spektakli choreograficznych.
U zarania, kiedy różne style "tańca modern" zaczynały się krystalizować, uczniowie ze szkół prowadzonych przez Marthę Graham, Hanyę Holm, Doris Humphrey i Charlesa Weidmana, prowadzili między sobą ustawiczne spory. Przedmiotem tego konfliktu były wszystkie cechy odróżniające ich nauczycieli. Były jednak wyjątki, które stanowiły elementy typowe dla wszystkich twórców tego okresu, tj. ruch oparty na wykorzystaniu ciężaru ciała skierowany ku podłodze wykonywany przez bosonogich tancerzy i ogólna pogarda środowiska dla baletu. Za wiarołomnych uznawano tych, którzy potajemnie brali lekcje baletu. Wiele lat potem, jakości baletowych ćwiczeń, zwłaszcza tych wzmacniających mięśnie nabrały niebagatelnych wartości jako dodatek w procesie szkolenia tancerza modern.
Bezwarunkowym założeniem kształcenia według metody tańca modern jest przygotowanie ucznia do podjęcia wyzwania samodzielnego tworzenia ruchowych kombinacji noszących znamię jego talentu. Powstający w ten sposób zasób rozwiązań ruchowych porównać można do słownika znaków, znaczeń i symboli, które każdy składa codziennie w indywidualne kombinacje budzące większe lub mniejsze zainteresowanie. Rezultatem jest przemyślana forma osobistej ekspresji odzwierciedlająca historię i kulturę, pod wpływem których człowiek został uformowany.[/i23]
______________________________
http://www.stt.art.pl/40-205.php?lang=polish
Bardzo polecam!
więc jakby ktoś mógłby mi wytłumaczyć to bym była bardzo wdzieczna:)