recenzje "...z nieba"
http://www.teatry.art.pl/!recenzje/znieba_wei/premieraz.htm
http://www.teatry.art.pl/!recenzje/znieba_wei/swiato.htm
Gdańsk - premiera baletu "...z nieba"
Po krótkiej nieobecności na scenie POB, spektakl "...z nieba" został wznowiony. Chodziły głosy, że wróci w odświeżonej wersji i totalnie "odklasyczniony", tak więc na niedzielny spektakl poszłam z nastawieniem na rejestrację wszystkich zmian. 
Oczywiście, najwyraźniejszą różnicą były zmiany w obsadzie. Pierwszy raz miałam okazję zobaczyć nowych tancerzy z naszego zespołu na scenie (w tym Odylię). Bardzo podobali mi się dwaj panowie - Radosław Palutkiewicz i Maciej Cierzniak (chociaż u tego drugiego przeszkadzały mi trochę te dyjamęty 
, bo strasznie błyszczały). Odylio - byłaś śliczna, masz taką subtelność w ruchach, która mi się niesamowicie podoba na scenie.
Podobają mi się zmiany w muzyce, szczególnie w drugim akcie. Całość jest spójniejsza dzięki liczniejszym powtarzającym się motywom. Dobrym pomysłem było też ograniczenie i tak oszczędnej scenografii do minimum (np. usunięcie ze sceny bardzo dosłownych schodów, które nie dość, że były takie "łopatologiczne", gdy zmarła narzeczona wchodziła po nich do nieba, to jeszcze skutecznie ograniczały przestrzeń tancerzy). Ważniejsza stała się przez to gra świateł (czerwony ekran świetlny na samym początku spektaklu to bardzo dobry pomysł).
"Odklasycznienie" moim zdaniem zadziałało pozytywnie. Taniec zyskał taką drapieżną naturalność, jak gdybyśmy uczestniczyli w jakichś plemiennych rytuałach Szczerze mówiąc bardzo obawiałam się, że efekt będzie bliski temu, co nazywam "kosodrzewiną" (choreografia składająca się z nieskoordynowanych ruchów, tancerze wijący się po scenie 
), ale na szczęście tak nie było.
Co nie znaczy, że podoba mi się pomysł całkowitego odklasycznienia baletu w Operze Bałtyckiej.
PS. Soliści - Magda Kotlarz i Filip Michalak - zatańczyli fenomenalnie. Taniec Filipa po śmierci narzeczonej był tak nasycony emocjami, że skojarzył mi się z niezapomnianym tańcem Miszy Barysznikowa w pustym teatrze w "Białych nocach".
Oczywiście, najwyraźniejszą różnicą były zmiany w obsadzie. Pierwszy raz miałam okazję zobaczyć nowych tancerzy z naszego zespołu na scenie (w tym Odylię
). Bardzo podobali mi się dwaj panowie - Radosław Palutkiewicz i Maciej Cierzniak (chociaż u tego drugiego przeszkadzały mi trochę te dyjamęty , bo strasznie błyszczały). Odylio - byłaś śliczna, masz taką subtelność w ruchach, która mi się niesamowicie podoba na scenie. Podobają mi się zmiany w muzyce, szczególnie w drugim akcie. Całość jest spójniejsza dzięki liczniejszym powtarzającym się motywom. Dobrym pomysłem było też ograniczenie i tak oszczędnej scenografii do minimum (np. usunięcie ze sceny bardzo dosłownych schodów, które nie dość, że były takie "łopatologiczne", gdy zmarła narzeczona wchodziła po nich do nieba, to jeszcze skutecznie ograniczały przestrzeń tancerzy). Ważniejsza stała się przez to gra świateł (czerwony ekran świetlny na samym początku spektaklu to bardzo dobry pomysł).
"Odklasycznienie" moim zdaniem zadziałało pozytywnie. Taniec zyskał taką drapieżną naturalność, jak gdybyśmy uczestniczyli w jakichś plemiennych rytuałach
Szczerze mówiąc bardzo obawiałam się, że efekt będzie bliski temu, co nazywam "kosodrzewiną" (choreografia składająca się z nieskoordynowanych ruchów, tancerze wijący się po scenie ), ale na szczęście tak nie było. Co nie znaczy, że podoba mi się pomysł całkowitego odklasycznienia baletu w Operze Bałtyckiej.
PS. Soliści - Magda Kotlarz i Filip Michalak - zatańczyli fenomenalnie. Taniec Filipa po śmierci narzeczonej był tak nasycony emocjami, że skojarzył mi się z niezapomnianym tańcem Miszy Barysznikowa w pustym teatrze w "Białych nocach".
Tak, było to ładne przedstawienie.
Zgadzam się z pozytywnymi uwagami odnośnie naszych tancerzy i choć widziałam jedynie fragmenty "Białych nocy" (a mój "osiołek" cały czas pracuje nad tym bym w końcu zobaczyła całość), porównanie Filipa Michalaka do Barysznikowa wydaje się być trafne i zapewne bardzo miłe dla samego zainteresowanego.
Dodam tylko, że Sylwia Kowalska-Borowy, jako dość charakterystyczna tancerka, świetnie nadaje się do roli Wdowy, w którą się wcieliła. Rozumiem, że celowo zostawiłaś dla mnie wspomnienie o tym?
Jeśli chodzi o wprowadzone zmiany w spektaklu. Wg mnie bez schodów brakowało czegoś na scenie i przez to np. fragment z dziećmi sprawił na mnie wrażenie niedopracowanego. Z resztą, kto to widział by dzieciaczki nie miały gdzie sobie usiąść podczas przedstawienia?
Tak samo zabrakło mi momentu, w którym podwieszony na flugach tancerz "przelatywał" nad sceną.
A choreografia? Szczególnie do jednego z utworów - chyba to było "...nie umarła, ale śpi..." w pierwszym akcie w scenie z kobietą w ciąży - coś mi nie pasowało, tak jakby taniec miał inny charakter niż muzyka. Wiem, że miał on wyrażać pewne emocję, ale jak dla mnie lepszy efekt byłby osiągnięty gdyby te emocje były wyrażane w ten sam sposób w muzyce i w tańcu... trudno mi to dokładnie opisać, bo raczej odbieram to intuicyjnie, poprzez to jak czuje muzykę. Wydaje mi się, że choć można tu zrozumieć zamysł Izadory Weiss, to ja jednak ten kawałek czuje trochę inaczej i gdybym sama tańczyła lub była choreografem zrobiłabym to nieco inaczej. To się powymądrzałam, jakbym coś wiedziałana ten tamat
Swoją drogą, skąd jest ten kawałek? Bo to chyba akurat nie "Bandyta".
Oczywiście są to drobne uwagi, bo całość przedstawienia jest ok. A tym razem zwłaszcza dzięki świetnym miejscom blisko sceny, otrzymanym jako miła niespodzianka, naprawdę dobrze mi się oglądało ten balet
.
Z powodu mojej sympatii do gdańskiego zespołu i frajdy jaką za każdym razem sprawia mi ich oglądanie a z drugiej strony mieszanych uczuć związanych z ostatnimi zmianami w Operze trudno jest mi teraz wyrażać swoją opinię nt. tego co pojawia się na scenie. Wiadomo, że i tak przyjdę na następne przedstawienia i jak zwykle zaciągne tu kogoś z moich rówieśników. Bo młodzi ludzie wbrew pozorom nie są odporni na uroki terpsychory i jestem przekonana, że ich pojawienie się na widowni nie będzie miało najmniejszego związku z nową wizją Opery Bałtyckiej jako teatru autorskiego. Mam też cichą nadzieje(wydaje się, że jest ona ostatnio potrzebna), ze w dobie reform nasi tancerze nie stracą serca do tego co robią.
Zgadzam się z pozytywnymi uwagami odnośnie naszych tancerzy i choć widziałam jedynie fragmenty "Białych nocy" (a mój "osiołek" cały czas pracuje nad tym bym w końcu zobaczyła całość), porównanie Filipa Michalaka do Barysznikowa wydaje się być trafne i zapewne bardzo miłe dla samego zainteresowanego.
Dodam tylko, że Sylwia Kowalska-Borowy, jako dość charakterystyczna tancerka, świetnie nadaje się do roli Wdowy, w którą się wcieliła. Rozumiem, że celowo zostawiłaś dla mnie wspomnienie o tym?
Jeśli chodzi o wprowadzone zmiany w spektaklu. Wg mnie bez schodów brakowało czegoś na scenie i przez to np. fragment z dziećmi sprawił na mnie wrażenie niedopracowanego. Z resztą, kto to widział by dzieciaczki nie miały gdzie sobie usiąść podczas przedstawienia?
Tak samo zabrakło mi momentu, w którym podwieszony na flugach tancerz "przelatywał" nad sceną.
A choreografia? Szczególnie do jednego z utworów - chyba to było "...nie umarła, ale śpi..." w pierwszym akcie w scenie z kobietą w ciąży - coś mi nie pasowało, tak jakby taniec miał inny charakter niż muzyka. Wiem, że miał on wyrażać pewne emocję, ale jak dla mnie lepszy efekt byłby osiągnięty gdyby te emocje były wyrażane w ten sam sposób w muzyce i w tańcu... trudno mi to dokładnie opisać, bo raczej odbieram to intuicyjnie, poprzez to jak czuje muzykę. Wydaje mi się, że choć można tu zrozumieć zamysł Izadory Weiss, to ja jednak ten kawałek czuje trochę inaczej i gdybym sama tańczyła lub była choreografem zrobiłabym to nieco inaczej. To się powymądrzałam, jakbym coś wiedziałana ten tamat
Swoją drogą, skąd jest ten kawałek? Bo to chyba akurat nie "Bandyta".
Oczywiście są to drobne uwagi, bo całość przedstawienia jest ok. A tym razem zwłaszcza dzięki świetnym miejscom blisko sceny, otrzymanym jako miła niespodzianka, naprawdę dobrze mi się oglądało ten balet
.Z powodu mojej sympatii do gdańskiego zespołu i frajdy jaką za każdym razem sprawia mi ich oglądanie a z drugiej strony mieszanych uczuć związanych z ostatnimi zmianami w Operze trudno jest mi teraz wyrażać swoją opinię nt. tego co pojawia się na scenie. Wiadomo, że i tak przyjdę na następne przedstawienia i jak zwykle zaciągne tu kogoś z moich rówieśników. Bo młodzi ludzie wbrew pozorom nie są odporni na uroki terpsychory i jestem przekonana, że ich pojawienie się na widowni nie będzie miało najmniejszego związku z nową wizją Opery Bałtyckiej jako teatru autorskiego. Mam też cichą nadzieje(wydaje się, że jest ona ostatnio potrzebna), ze w dobie reform nasi tancerze nie stracą serca do tego co robią.