[bf0][color=olivef0]Michaił Barysznikow[/colorf0][/bf0]
– jeden z największych tancerzy naszych czasów (jeden z czterech bogów tańca!)
[URL=http://img132.imageshack.us/my.php?image=mikhail5th.jpg][imgf0]http://img132.imageshack.us/img132/1310/mikhail5th.th.jpg[/imgf0][/URL]
Urodził się [bf0]27 stycznia 1948 roku w Rydze[/bf0], obecnej stolicy Łotwy (dawniej Łotewskiej SRR), w rodzinie radzieckiego oficera. Od 10-go roku życia uczęszczał do ryskiej szkoły baletowej. W 1964 roku rozpoczął naukę w [bf0]Leningradzkiej Szkole Choreograficznej [/bf0] (obecnie Petersburska Szkoła Choreograficzna im. A.J. Waganowej), pod kierunkiem [uf0]Aleksandra I. Puszkina[/uf0].
W 1966 roku otrzymał [uf0]złoty medal na Międzynarodowym Konkursie Baletowym w Warnie[/uf0]. Rok później objął stanowisko [bf0]solisty baletu w Teatrze Opery i Baletu im. Kirowa w Leningradzie[/bf0] (obecnie Teatr Maryjski w Petersburgu). W krótkim czasie stał się wiodącym artystą tego teatru.
Cechująca Miszę [uf0]perfekcja techniki, połączona z niezwykłą lekkością ruchu, a także wybitne zdolności aktorskie sprawiły, iż ramy podstawowego repertuaru klasycznego stały się dla niego za ciasne[/uf0]. Specjalnie dla niego, w 1969 roku choreograf Leonid Jakobson stworzył solo [if0]Vestris, [/if0]za które tancerz zdobył [uf0] I miejsce na Międzynarodowym Konkursie Baletowym w Moskwie[/uf0]. W 1970 roku Barysznikow wykreował tytułową rolę w [if0]Hamlecie[/if0] K. Siergiejewa, a w rok później rolę Adama w [if0]Stworzeniu Świata”[/if0] N. Kasatkiny i W. Wasiljowa. Mimo to w krótkim czasie potencjał wykonawczy Barysznikowa przestał się mieścić w radzieckiej rzeczywistości.
[URL=http://img132.imageshack.us/my.php?image=baryshnikov7gj.jpg][imgf0]http://img132.imageshack.us/img132/7633/baryshnikov7gj.th.jpg[/imgf0][/URL]
W 1974 roku w Toronto, podczas tourneé z zespołem Kirowa, Barysznikow poprosił władze kanadyjskie o[uf0] azyl polityczny[/uf0]. Zaledwie po kilku spektaklach na scenie [bf0]American Ballet Theatre[/bf0], Misha stał się [uf0]supergwiazdą[/uf0]. W latach 1974-78 związany był ze sceną ABT. W tym okresie, w partiach klasycznych, stworzył wybitny duet z tancerką Gelsey Kirkland. Opracował także własne wersje baletów [if0] Dziadek do orzechów[/if0] (1976) i [if0]Don Quixotte[/if0] (1978, nagranie dla telewizji w 1983). Jednak na równi z klasyką, a może nawet bardziej, [uf0]Barysznikowa pociągał taniec współczesny[/uf0]. Współpracował m.in. z zespołami [bf0]Paula Taylora, Alvina Ailey'a i Marthy Graham[/bf0]. Choreografia [bf0]Twyli Tharp [/bf0][if0]Push Comes to Shove [/if0](1976) stała się jego ulubionym, popisowym numerem.
[URL=http://imageshack.us][imgf0]http://img45.imageshack.us/img45/7443/apollo9ev.jpg[/imgf0][/URL]
[size=9f0](zdjecie z próby "Apolla" Balanchine'a)[/sizef0]
W 1978 roku, chcąc pracować z Georgem Balanchinem, Barysznikow wstąpił do [bf0]New York City Ballet.[/bf0] Chociaż znakomity choreograf nie stworzył dla niego żadnej nowej roli, Barysznikow ; w przeciwieństwie do publiczności nie czuł się zawiedziony. Występował m.in. w [if0]Apollu, Synu marnotrawnym, Czterech temperamentach[/if0].
W wywiadzie dla Gazety (czerwiec 2001) Barysznikow wspomniał: [if0]...mój udział w spektaklach Balanchine’a nie wzbogacał ich. Ale wzbogacał mnie[/if0]. Współpracując z NYCB wykreował także role w dwóch nowych baletach J. Robbinsa: [if0]The Seasons i Opus 19[/if0].
W 1980 powrócił do ABT obejmując posadę[uf0] dyrektora artystycznego [/uf0]teatru. Jego działalność na tym stanowisku spotykała się z mieszaną oceną. Wystawił m.in. [if0]Giselle[/if0] (1980), [if0]Kopciuszka[/if0] (1983) i [if0]Jezioro łabędzie[/if0] (1988), z czego dwie ostatnie sztuki w krótkim czasie zostały zdjęte z afisza. Barysznikowa [uf0]krytykowano za zbytnie odejście od żelaznych tradycji klasycznego ABT, za wprowadzenie do repertuaru eksperymentalnych prac młodych choreografów[/uf0].
[URL=http://img508.imageshack.us/my.php?image=mikhailbaryshnikov7vx.jpg][imgf0]http://img508.imageshack.us/img508/9877/mikhailbaryshnikov7vx.th.jpg[/imgf0][/URL]
W 1989 roku Barysznikow zrezygnował ze stanowiska dyrektora. W 1990 wspólnie z przyjacielem Markiem Morrisem założył [bf0]zespół tańca współczesnego White Oak Dance Project[/bf0]. Dla zespołu prace tworzyli m.in. [bf0]Paul Taylor, Twyla Tharp, Dana Reitz, Lar Lubovitch i Jerome Robbins[/bf0]. W repertuarze White Oak znalazły się także historyczne choreografie takich twórców jak [bf0]Martha Graham, José Limón, Merce Cunningham [/bf0]czy [bf0]Hanya Holm[/bf0].
[uf0]Od 2001 roku artysta stoi na czele [/uf0][bf0]Baryshnikov Arts Center[/bf0], centrum artystycznego, skupionego na promowaniu sztuki eksperymentalnej i i umożliwiającego profesjonalny rozwój młodym talentom w dziedzinach tańca, muzyki, teatru, filmu, designu i sztuk audiowizualnych.
[color=olivef0][bf0]Ważniejsze kreacje z repertuaru współczesnego:[/bf0][/colorf0]
J. Neumeier [if0]Hamlet: Connotations[/if0] (1976)
A. Ailey [if0]Pas de Duke[/if0] (1976)
R. Petit [if0]Dame de pique[/if0] (1978)
J. Robbins [if0]Other Dances [/if0](1976), [if0]Opus 19[/if0] (1979)
F. Ashton [if0]Rapsody [/if0](1980)
K. MacMillan [if0]The Wild Boy[/if0] (1981)
T. Tharp [if0]Push Comes to Shove [/if0](1976), [if0]The Little Ballet lub Once Upon a Time[/if0] (1983), [if0]Sinatra Suite[/if0] (1984)
K. Armitage [if0]The Mollino Room [/if0](1986)
M. Morris [if0]Drink to Me Only with Thine Eyes[/if0] (1988), [if0]Wonderland[/if0] (1989).
[bf0][color=olivef0]Ważniejsze filmy: [/colorf0][/bf0]
[if0]Punkt zwrotny (The Turning Point), [/if0]reż. H. Ross, 1977 /nominacja do Oskara za najlepszą rolę drugoplanową/
[if0]Białe noce (White Nights), [/if0]reż. T. Hackford, 1985
[if0]Dancers[/if0], reż. H. Ross, 1987
[if0]Wewnętrzna sprawa CIA (Company Business), [/if0]reż. N. Meyer, 1991
[bf0][color=olivef0]Programy telewizyjne:[/colorf0][/bf0][if0]
Baryshnikov at the White House
Baryshnikov on Broadway (1980)
Baryshnikov in Hollywood (1982)[/if0]
W 1989 roku Barysznikow odniósł [uf0]sukces na Broadway’u[/uf0], debiutując w spektaklu dramatycznym [if0]Przemiana (Metamorphosis)[/if0] na podstawie opowiadania Franza Kafki, w reżyserii Stevena Berkoff’a.
[color=olivef0][bf0]Wybrane publikacje:[/bf0][/colorf0]
Smakov, Gennady. [if0]Baryshnikov: from Russia to the West[/if0]. New York: Farrar Straus Giroux, 1981
Smakov, Gennady. [if0]The Great Russian Dancers[/if0]. New York: Farrar Straus Giroux, 1984
Aria, Barbara. [if0]Misha, The Mikhail Baryshnikov Story[/if0]. London: Robson Books, 1989
Alovert, Nina. [if0]Baryshnikov in Russia[/if0]. New York: Holt, Rinehart and Winston, 1984
Baryshnikov, Mikhail. [if0]Baryshnikov at work: Mikhail Baryshnikov Discusses His Roles[/if0]. New York: Random House, 1976
___________________________________________
[size=9f0]
Opracowała [color=orangef0]mysha[/colorf0] w oparciu o:
D. Craine, J. Mackrell. [if0]The Oxford Dictionary of Dance.[/if0] Oxford: Oxford University Press 2002
G. Smakov. [if0]Baryshnikov: from Russia to the West[/if0]. Farrar Straus Giroux, Nowy Jork 1981
Russkij balet: [if0]Encikłopiedia. praca zbiorowa[/if0]. Bolszaja Rossijskaja Encikłopiedia, Soglasie, Moskwa 1997
www.baryshnikovdancefoundation.com [/sizef0]
(wykorzystywanie bez zezwolenia zabronione!)
___________________________________________