[b:2ba4abf2f0][color=olive:2ba4abf2f0]Michaił Barysznikow[/color:2ba4abf2f0][/b:2ba4abf2f0]
– jeden z największych tancerzy naszych czasów (jeden z czterech bogów tańca!)
[URL=http://img132.imageshack.us/my.php?image=mikhail5th.jpg][img:2ba4abf2f0]http://img132.imageshack.us/img132/1310/mikhail5th.th.jpg[/img:2ba4abf2f0][/URL]
Urodził się [b:2ba4abf2f0]27 stycznia 1948 roku w Rydze[/b:2ba4abf2f0], obecnej stolicy Łotwy (dawniej Łotewskiej SRR), w rodzinie radzieckiego oficera. Od 10-go roku życia uczęszczał do ryskiej szkoły baletowej. W 1964 roku rozpoczął naukę w [b:2ba4abf2f0]Leningradzkiej Szkole Choreograficznej [/b:2ba4abf2f0] (obecnie Petersburska Szkoła Choreograficzna im. A.J. Waganowej), pod kierunkiem [u:2ba4abf2f0]Aleksandra I. Puszkina[/u:2ba4abf2f0].
W 1966 roku otrzymał [u:2ba4abf2f0]złoty medal na Międzynarodowym Konkursie Baletowym w Warnie[/u:2ba4abf2f0]. Rok później objął stanowisko [b:2ba4abf2f0]solisty baletu w Teatrze Opery i Baletu im. Kirowa w Leningradzie[/b:2ba4abf2f0] (obecnie Teatr Maryjski w Petersburgu). W krótkim czasie stał się wiodącym artystą tego teatru.
Cechująca Miszę [u:2ba4abf2f0]perfekcja techniki, połączona z niezwykłą lekkością ruchu, a także wybitne zdolności aktorskie sprawiły, iż ramy podstawowego repertuaru klasycznego stały się dla niego za ciasne[/u:2ba4abf2f0]. Specjalnie dla niego, w 1969 roku choreograf Leonid Jakobson stworzył solo [i:2ba4abf2f0]Vestris, [/i:2ba4abf2f0]za które tancerz zdobył [u:2ba4abf2f0] I miejsce na Międzynarodowym Konkursie Baletowym w Moskwie[/u:2ba4abf2f0]. W 1970 roku Barysznikow wykreował tytułową rolę w [i:2ba4abf2f0]Hamlecie[/i:2ba4abf2f0] K. Siergiejewa, a w rok później rolę Adama w [i:2ba4abf2f0]Stworzeniu Świata”[/i:2ba4abf2f0] N. Kasatkiny i W. Wasiljowa. Mimo to w krótkim czasie potencjał wykonawczy Barysznikowa przestał się mieścić w radzieckiej rzeczywistości.
[URL=http://img132.imageshack.us/my.php?image=baryshnikov7gj.jpg][img:2ba4abf2f0]http://img132.imageshack.us/img132/7633/baryshnikov7gj.th.jpg[/img:2ba4abf2f0][/URL]
W 1974 roku w Toronto, podczas tourneé z zespołem Kirowa, Barysznikow poprosił władze kanadyjskie o[u:2ba4abf2f0] azyl polityczny[/u:2ba4abf2f0]. Zaledwie po kilku spektaklach na scenie [b:2ba4abf2f0]American Ballet Theatre[/b:2ba4abf2f0], Misha stał się [u:2ba4abf2f0]supergwiazdą[/u:2ba4abf2f0]. W latach 1974-78 związany był ze sceną ABT. W tym okresie, w partiach klasycznych, stworzył wybitny duet z tancerką Gelsey Kirkland. Opracował także własne wersje baletów [i:2ba4abf2f0] Dziadek do orzechów[/i:2ba4abf2f0] (1976) i [i:2ba4abf2f0]Don Quixotte[/i:2ba4abf2f0] (1978, nagranie dla telewizji w 1983). Jednak na równi z klasyką, a może nawet bardziej, [u:2ba4abf2f0]Barysznikowa pociągał taniec współczesny[/u:2ba4abf2f0]. Współpracował m.in. z zespołami [b:2ba4abf2f0]Paula Taylora, Alvina Ailey'a i Marthy Graham[/b:2ba4abf2f0]. Choreografia [b:2ba4abf2f0]Twyli Tharp [/b:2ba4abf2f0][i:2ba4abf2f0]Push Comes to Shove [/i:2ba4abf2f0](1976) stała się jego ulubionym, popisowym numerem.
[URL=http://imageshack.us][img:2ba4abf2f0]http://img45.imageshack.us/img45/7443/apollo9ev.jpg[/img:2ba4abf2f0][/URL]
[size=9:2ba4abf2f0](zdjecie z próby "Apolla" Balanchine'a)[/size:2ba4abf2f0]
W 1978 roku, chcąc pracować z Georgem Balanchinem, Barysznikow wstąpił do [b:2ba4abf2f0]New York City Ballet.[/b:2ba4abf2f0] Chociaż znakomity choreograf nie stworzył dla niego żadnej nowej roli, Barysznikow ; w przeciwieństwie do publiczności nie czuł się zawiedziony. Występował m.in. w [i:2ba4abf2f0]Apollu, Synu marnotrawnym, Czterech temperamentach[/i:2ba4abf2f0].
W wywiadzie dla Gazety (czerwiec 2001) Barysznikow wspomniał: [i:2ba4abf2f0]...mój udział w spektaklach Balanchine’a nie wzbogacał ich. Ale wzbogacał mnie[/i:2ba4abf2f0]. Współpracując z NYCB wykreował także role w dwóch nowych baletach J. Robbinsa: [i:2ba4abf2f0]The Seasons i Opus 19[/i:2ba4abf2f0].
W 1980 powrócił do ABT obejmując posadę[u:2ba4abf2f0] dyrektora artystycznego [/u:2ba4abf2f0]teatru. Jego działalność na tym stanowisku spotykała się z mieszaną oceną. Wystawił m.in. [i:2ba4abf2f0]Giselle[/i:2ba4abf2f0] (1980), [i:2ba4abf2f0]Kopciuszka[/i:2ba4abf2f0] (1983) i [i:2ba4abf2f0]Jezioro łabędzie[/i:2ba4abf2f0] (1988), z czego dwie ostatnie sztuki w krótkim czasie zostały zdjęte z afisza. Barysznikowa [u:2ba4abf2f0]krytykowano za zbytnie odejście od żelaznych tradycji klasycznego ABT, za wprowadzenie do repertuaru eksperymentalnych prac młodych choreografów[/u:2ba4abf2f0].
[URL=http://img508.imageshack.us/my.php?image=mikhailbaryshnikov7vx.jpg][img:2ba4abf2f0]http://img508.imageshack.us/img508/9877/mikhailbaryshnikov7vx.th.jpg[/img:2ba4abf2f0][/URL]
W 1989 roku Barysznikow zrezygnował ze stanowiska dyrektora. W 1990 wspólnie z przyjacielem Markiem Morrisem założył [b:2ba4abf2f0]zespół tańca współczesnego White Oak Dance Project[/b:2ba4abf2f0]. Dla zespołu prace tworzyli m.in. [b:2ba4abf2f0]Paul Taylor, Twyla Tharp, Dana Reitz, Lar Lubovitch i Jerome Robbins[/b:2ba4abf2f0]. W repertuarze White Oak znalazły się także historyczne choreografie takich twórców jak [b:2ba4abf2f0]Martha Graham, José Limón, Merce Cunningham [/b:2ba4abf2f0]czy [b:2ba4abf2f0]Hanya Holm[/b:2ba4abf2f0].
[u:2ba4abf2f0]Od 2001 roku artysta stoi na czele [/u:2ba4abf2f0][b:2ba4abf2f0]Baryshnikov Arts Center[/b:2ba4abf2f0], centrum artystycznego, skupionego na promowaniu sztuki eksperymentalnej i i umożliwiającego profesjonalny rozwój młodym talentom w dziedzinach tańca, muzyki, teatru, filmu, designu i sztuk audiowizualnych.
[color=olive:2ba4abf2f0][b:2ba4abf2f0]Ważniejsze kreacje z repertuaru współczesnego:[/b:2ba4abf2f0][/color:2ba4abf2f0]
J. Neumeier [i:2ba4abf2f0]Hamlet: Connotations[/i:2ba4abf2f0] (1976)
A. Ailey [i:2ba4abf2f0]Pas de Duke[/i:2ba4abf2f0] (1976)
R. Petit [i:2ba4abf2f0]Dame de pique[/i:2ba4abf2f0] (1978)
J. Robbins [i:2ba4abf2f0]Other Dances [/i:2ba4abf2f0](1976), [i:2ba4abf2f0]Opus 19[/i:2ba4abf2f0] (1979)
F. Ashton [i:2ba4abf2f0]Rapsody [/i:2ba4abf2f0](1980)
K. MacMillan [i:2ba4abf2f0]The Wild Boy[/i:2ba4abf2f0] (1981)
T. Tharp [i:2ba4abf2f0]Push Comes to Shove [/i:2ba4abf2f0](1976), [i:2ba4abf2f0]The Little Ballet lub Once Upon a Time[/i:2ba4abf2f0] (1983), [i:2ba4abf2f0]Sinatra Suite[/i:2ba4abf2f0] (1984)
K. Armitage [i:2ba4abf2f0]The Mollino Room [/i:2ba4abf2f0](1986)
M. Morris [i:2ba4abf2f0]Drink to Me Only with Thine Eyes[/i:2ba4abf2f0] (1988), [i:2ba4abf2f0]Wonderland[/i:2ba4abf2f0] (1989).
[b:2ba4abf2f0][color=olive:2ba4abf2f0]Ważniejsze filmy: [/color:2ba4abf2f0][/b:2ba4abf2f0]
[i:2ba4abf2f0]Punkt zwrotny (The Turning Point), [/i:2ba4abf2f0]reż. H. Ross, 1977 /nominacja do Oskara za najlepszą rolę drugoplanową/
[i:2ba4abf2f0]Białe noce (White Nights), [/i:2ba4abf2f0]reż. T. Hackford, 1985
[i:2ba4abf2f0]Dancers[/i:2ba4abf2f0], reż. H. Ross, 1987
[i:2ba4abf2f0]Wewnętrzna sprawa CIA (Company Business), [/i:2ba4abf2f0]reż. N. Meyer, 1991
[b:2ba4abf2f0][color=olive:2ba4abf2f0]Programy telewizyjne:[/color:2ba4abf2f0][/b:2ba4abf2f0][i:2ba4abf2f0]
Baryshnikov at the White House
Baryshnikov on Broadway (1980)
Baryshnikov in Hollywood (1982)[/i:2ba4abf2f0]
W 1989 roku Barysznikow odniósł [u:2ba4abf2f0]sukces na Broadway’u[/u:2ba4abf2f0], debiutując w spektaklu dramatycznym [i:2ba4abf2f0]Przemiana (Metamorphosis)[/i:2ba4abf2f0] na podstawie opowiadania Franza Kafki, w reżyserii Stevena Berkoff’a.
[color=olive:2ba4abf2f0][b:2ba4abf2f0]Wybrane publikacje:[/b:2ba4abf2f0][/color:2ba4abf2f0]
Smakov, Gennady. [i:2ba4abf2f0]Baryshnikov: from Russia to the West[/i:2ba4abf2f0]. New York: Farrar Straus Giroux, 1981
Smakov, Gennady. [i:2ba4abf2f0]The Great Russian Dancers[/i:2ba4abf2f0]. New York: Farrar Straus Giroux, 1984
Aria, Barbara. [i:2ba4abf2f0]Misha, The Mikhail Baryshnikov Story[/i:2ba4abf2f0]. London: Robson Books, 1989
Alovert, Nina. [i:2ba4abf2f0]Baryshnikov in Russia[/i:2ba4abf2f0]. New York: Holt, Rinehart and Winston, 1984
Baryshnikov, Mikhail. [i:2ba4abf2f0]Baryshnikov at work: Mikhail Baryshnikov Discusses His Roles[/i:2ba4abf2f0]. New York: Random House, 1976
___________________________________________
[size=9:2ba4abf2f0]
Opracowała [color=orange:2ba4abf2f0]mysha[/color:2ba4abf2f0] w oparciu o:
D. Craine, J. Mackrell. [i:2ba4abf2f0]The Oxford Dictionary of Dance.[/i:2ba4abf2f0] Oxford: Oxford University Press 2002
G. Smakov. [i:2ba4abf2f0]Baryshnikov: from Russia to the West[/i:2ba4abf2f0]. Farrar Straus Giroux, Nowy Jork 1981
Russkij balet: [i:2ba4abf2f0]Encikłopiedia. praca zbiorowa[/i:2ba4abf2f0]. Bolszaja Rossijskaja Encikłopiedia, Soglasie, Moskwa 1997
www.baryshnikovdancefoundation.com [/size:2ba4abf2f0]
(wykorzystywanie bez zezwolenia zabronione!)
___________________________________________